PcKelleZoid

Kararlar...

2011-04-10T20:52:00.002+03:00

Verilen her karar aslında bir kaybediştir.

Hayatta bazen bazı kararlar verirken üzüldüğümüzü saklamaya çalışırız… Bazen kendimizi bunun, vermek zorunda olduğumuz bir karar olduğuna öyle inandırırız ki gerçekten üzüldüğümüzün farkına varışımız vücudumuzda çıkan sorunlarda belli eder kendini… Ellerimizi dizlerimize koyup koşmaya ara vermek isteriz ve nefes nefese kaldığımızı fark etmemizle yapay bir koşu bandında olduğumuzu ve bandı durduracak gücün kollarımızda kalmadığını fark etmemiz aynı ana tekabül eder. İstemesek de koşmaya devam ederiz hiç ilerleyemediğimizi bildiğimiz halde. Gerçekte ilerleseler bile ayaklarımız geri geri gidebilirler zihnimizde.

Tam da mevcut duruma alıştığımız anda telaşlı bir patlamadır içimizde cereyan eden. Bu bazen beklenmeyen bir anda sebepsiz bir gözyaşlarına boğulma anıdır, bazen çok yoğun bir baş ağrısı olarak çıkar karşımıza. Bazen bir tutam saçın beyazlamasıdır, bazen yoğun bir karın ağrısı, bazen hissizleşmenin ansızın fark edilmesi olarak çıkar karşımıza… Bazılarımız bir yazı yazar bazılarımız bir resim, heykel yapar… Bazılarımız bir şişe birada gizleriz içimizde saklayıp da kendimize itiraf etmediklerimizi. Oysa içilen biranın kapağını hiç yeniden kapatmayız. İçine üflediğimiz sıkıntılar aynı sigaranın dumanı gibi döner dolaşır şişenin içinden çıkıp alınan ikinci nefeste az önce geçip gittiği ciğerlerimize yerleşiverir. Sarhoş oluruz dumandan…

Ve sarhoş olmak isteriz bazen… Üzülmeyi hak ettiğini anladığımızda kaybettiklerimizin, üzülmeyi sevdiğimizi anlarız… İçimizden gelen dumanı korkusuzca üfleriz artık dışarıya. Boş bira şişelerinin kapaklarını cebimizde saklamaya başlarız ilerde lazım olur diye. Bilinçaltımıza yerleşen tecrübelerimiz değil, onları nasıl yorumladığımızdır çünkü. Kaybedilmiş seçenekler yüzünden yıpranmış hücrelerimizi ağıt tutmaya davet edebiliriz üstünden zaman geçmese de. Kediler mutluyken hırlarmış… Yeni öğrendim… Köpekler sinirlendiğinde hırlar hâlbuki. Severiz üzülmeyi. Üzülürüz sevdiğimize. Karşıtlıkların dengesine şaşar kalırız kelimeler bizimle oyun oynadıkça.

Ama fakat lakin kullanmadan kurmak isteriz cümlelerimizi… Ama kullanmamak mümkün olmaz pek.

Zaman illa ki akardı yol ve hız hiç olmasaydı da. Bilgilerimizi unuturuz zamanla. Fonksiyonlar yalan söyler.Matematik idealde geçerlidir. Hayat bir yamuk gibidir. Duygularımız kararlarımızı etkiler. Zihnimiz oyunlar oynar bazen. Ya da biz kafayı oynatırız zamanla. Bira şişelerinin kapaklarını çöpe atmak gerekebilir. Lüzum yok ya da. Cebimde kalabilirler pekâlâ…

3 yaşında bir kız çocuğu(kuzenim) ben bunları yazarken koşarak gelip bana sarılıyor “bizim evde bi tane varmıştı ya hani küçük sonra babam bana onda yazı açıyodu… başka napıodum.. ımm oturuyodum heralde.. bak ben k’ye basıyorum şey çıkıyo perde çıkıyo açamıyorum” diyor… anlamak zor oluyor biraz ama sanırım dediği tam olarak böyle bir şey. Yediği muzlu gofret için “bak nasıl da üçgen oldu bu” diyor… Sonra biraz daha yiyip “ee bak küçücük üçgen oldu bu…” diyor ve koşarak odanın öbür ucundaki aralık kapıdan çıkıyor.

Hayatı onun gibi yaşamak lazım…

Kaotik Sinyaller

2009-05-22T00:46:00.001+03:00

Çocukken içinde bir grup çocuğun olduğu bir fotoğrafa bakıp sen hangisisin diye sorduklarında kolaylıkla kendimi gösterebilirdim. Bunu şimdi de yapabilirim. Ama iki fotoğraftaki “ben” aynı ben olmasa gerek. Kaldı ki bunca yılda milyonlarca hücrenin yenilendiği bir bedenin aynı “ben” olması pek de mümkün değil. Diğer taraftan, gözlerim kapalıyken kim olduğumu sorguladığımdaysa; bırakın fiziksel görünümümü, küçükken olduğumu hissettiğim kişiyle şimdiki kişinin aynı kişi olduğu sanrısına kapılıyorum. Oysa değişmez sandığımız var olduğumuzu hissettiren ruhsal ben olgusunun da yıllar içinde değiştiğini gözlemliyorum. Yaşadığım iyi kötü bazı anlık hatıralar karakterimi şekillendirdiği kadar hayatımın geri kalanını da biçimlendiriyor. Ne var ki o anlarda verdiğimiz bu küçük kararların hayatımızı ne kadar değiştirebileceğini kestiremiyoruz. Kaos Teorisinin de dediği gibi: “Bir kelebeğin kanatlarını çırpması, dünyanın öbür ucunda bir tayfunun meydana gelmesine sebep olabilir.” Çok ütopik bir teori… Evet bence de… Ama hayattaki her şeyin bir sebebi olduğunu anlamama yardımcı oluyor.

Yani artık biliyorum ki; ilk bakışta herhangi bir sigara dumanın havada yaptığı şekillerin rastlantısal bir patika izlediğini sanmam, bu dinamiğin aslında ortamdaki birçok parametre ile belirlendiği gerçeğini değiştirmiyor.

Bir bilge der ki: “Ölümün yolunda rastlantıya yer yoktur… Yalnızca kararlar vardır.”
Öyleyse şans faktörünü hesaba katarak üçlük atış yapmaktansa… topla beraber ampulün içine kadar girip smaç basmayı tercih etmeliyim. Hücum süresi azaldıkça işler iyice şansa bırakılır ya. Öyle olmasın benimki…ve hiç kimse yarın ölmeyeceğimizi iddia edemeyeceğinden hayatta hataya yer yoktur. Andy Dufresne’ni tanıyanlar şu sözü iyi bilir:
“Get busy living or get busy dying.” işte bütün mesele bu… ve burada yazamayacağım bazı gerçekler…

ŞEKİL - 1A

2009-05-12T19:44:00.003+03:00

Ayın on dördünde NKM nöbetim var. On dördü Perşembeye geliyor. Nekame dedim, dikkat çekerim. Bu, askeri lisanı öğrendiğim anlamına geliyor. Siz bilmezsiniz… Dil bilmeye benzetiyorum ben askeriyede diyalog kurmayı. Kısaltmalar falan çok önemli yer tutar. Ast üst ilişkisine göre der die das alır kullandığın kelimeler. Üstlerinle konuşmak seni stress'e sokar. Okunuşunu bilmediğimiz bir dildeki özel ismi, biliyormuş gibi okumaya çalışırken içinde bulunduğumuz hissiyata benzer üstlerinle muhabbet etmek ilk zamanlar… Ambale olursun. :) Halbuki astlarınla konuşmak, emretmek çok daha basittir: yüklemi cümlenin başına alırsın olur biter. Başına da “evet” ekleyip sesi biraz gürleştirdin mi tamamdır:
- Evet… Al Başa Yüklemi!
Ama üstlerinle konuşmak daha zordur. Kurduğun her cümlenin sonuna “nokta” yerine “komutanım” eklemeyi çabuk öğrenirsin; bir de bilmediğin kelimeleri kullanmasalar!..

“Sercan, derhal kıt’adan bir unimog tahsis ediyosun, karargah bölüğünün AMM’sinin TMK ve duhüllerini ihtiva eden talimnameyle birlikte istihkam bölüğüne intikal ediyosun. Müteakiben takımın mukavemet eğitimini tanzim edeceksin. Görevin ifası sırasında yaklaşma istikametlerine gayri muaiyen zamanlarda gerekirse İKK tedbirlerini mutlaka al. Herhangi bir vukuat olacak olursa vazelini hazırla beni bekle. Var mı anlaşılmayan bişey?"
- Hııı komtanım… Yoh..eet tımım komtanöm. ( ambale şekil-1a)

“Bir şey anladıysam Arap olayım.” sözü buradan çıkmış olsa gerek. Bildiğim yabancı dillere daha çok hâkimim desem yeridir. Hatta bakın yeni öğrendim; Almanların “Donner” adını verdiği Vikinglerin Gök gürültüsü Tanrısı “Thor” un günüymüş “Thursday” yani “Donnerstag” ya da bildiğin “Perşembe”…

Yalnız Diilim Ki…

2009-05-02T02:35:00.005+03:00

Evet, askerliğimin bitmesine 2 ay kaldı ve bir takım izlenimlerde bulundum. Bu süreçte insan garip şeylere alışmak durumunda kalıyor sanırım: Horultuya rağmen uyumaya, çömelerek s.çmaya veya hiç ara vermeden gün boyu çay içmeye alışıyorsun… Ne yaparsan yap o çay bardağı orda bir yerde sana eşlik ediyordur mutlaka… Bir de sivillere bile emir kipinde konuşmaya başlıyorsun… İnsan dolmuşta gariban yurdum insanına “EET UZAT PARAYI!” der mi ya? :) dedim ben…
Ama bu alışkanlıklardan en önemlisi etrafında bir sürü şey olmasına rağmen kendini hep yalnız hissetmeye alışmaktır. İronik bi durum. Kalabalığın arasındaki yalnızlık misali... Tabi bu durumun doğurduğu sonuçlar da yok değil. Bu yalnızlık duygusu ve aitlik içgüdüsünün sentezidir zaten askerde çok sıkı dostluklar kurulabilmesinin sebebi… Askerlerini kardeşinmiş gibi seviyorsun mesela… Hatta bir takım eşyalarla duygusal bir bağ kuruyorsun bu yüzden… İnsanın en sevdiği pisuvar diye bir şey olur mu arkadaş :) var benim.
Pis şartlarda yaşamaya alışıyorsun sonra… Evet, kaldığımız misafirhane gayet güzel. Odada televizyon, buzdolabı, klima hepsi var rahatımız yerinde yani… Tabi her sabah uyandığımızda kulaklarımızı fare yemiş mi diye kontrol ettiğimizi saymazsak… : )
Bi de özlüyosun be arkadaş… çok özlüyosun… Geçenlerde aynı odada kaldığım askerlik arkadaşım Mehmet Asteğmen’i odada tek başına içerken buldum..
- Napıyosun abi yalnız başına içilir mi hiç?
diye sorunca, adam ne dedi biliyo musunuz :
- Yalnız diilim ki… Rakı da var…

Yalnız ve Bulanık

2009-03-11T18:16:00.004+02:00

Yazsam rahatlayacağımı biliyorum ama düşünmeye cesaret edemiyorum. Hep geçiştiriyor, oyalıyorum beynimin aynı yerdeki kıvrılmaktan bıkmış boğumlarını sanki… Kalp atışlarım düzensiz... Gözlerim kısık… Bakışlarım dalar durmadan uzaklara sulu sulu… Yılgın dalgalara gıcık oluyorum… Zamanın akması gerekir, oysa onlar bana durağanlığı anlatıyorlar… Yarın beni alıp götürecek bir yerlere, biliyorum; ama bugünü yaşamaya korkuyorum. Çünkü mutlu olmak için “bugün kalan hayatımın ilk günü” demektense “yaşadıklarımın son günü” deme ihtiyacı hissediyorum.
Şöyle kayalara çarpan kuvvetli bir dalga vursa yüzüme, kendime gelsem artık… Güneş ışınları denizden yansımaya başladı şimdi… Onlar da yüzümde acizlikten çıkan yaralara benziyorlar. Dalgalarla silinmiyorlar ki…
Esme rüzgâr… Sabahları içtiğim acı kahve gibi olsun tadın… Kendime getir beni… Ya da es es… Es; ama akşamları dostlarla içtiğim buzlu viski gibi olsun tadın… Sersemlet beni… Evet evet… Böyle daha iyi… Yalnız ve bulanık…
Kıbrıs değil, İmralı mübarek…

http://www.youtube.com/watch?v=P5l96u9TIzY

KIBRIS'A GİDİYORUM

2008-11-04T00:23:00.006+02:00

Anlatcak o kadar çok şey var ki... Artık yüz yüzeyken anlatırım.

Askere Gittim Gelicem...

2008-08-10T19:31:00.003+03:00

ISPARTA EĞİRDİR DAĞ KOMDANDO OKULU

Kara Kuvvetleri Komutanlığı 323. Dönem Yedek Subay Sınıflandırma Sonuçları Sonuç Açıklama Tarihi: 10 AĞUSTOS 2008
Kuvveti: Kara Kuvvetleri
Sınıfı: P.Komando
Statüsü: Yedeksubay
Branş: KOL K.
Gideceği Sınıf Okulu / Eğitim Merkezi:
DAĞ.KOMD.OKL.VE EĞT.MRK.K.LIĞI ISPARTA EĞİRDİR

http://www.uludagsozluk.com/index.php?k=Isparta+e%F0irdir+komando+okulu

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=egirdir%20dag%20komando%20okulu&i=11281751

http://www.ftunnel.net/index.php/1010110A/4addc988259c84130ab37e302f42a10a321d6064c3ebce5522677030cc7c38a675ed6e3074e6c7c217442

Hadi hayırlısı...

Beyinsel Bulantı Halleri

2008-07-24T14:57:00.002+03:00

Bazen kendime çok şaşırıyorum ya… Olmadık anlarda olmadık şeyler geliyo aklıma… Mezun oldum askere gidecem 12 Ağustosta… Ondan mıdır nedir bu beynimdeki bulanıklık anlamadım. Eskisi gibi analitik düşünemez olduğumu farkettim.
Hiç anlam veremediğim davranışlarımdan biri de geçenlerde, hani geceleri sokak lambalarının ışığında dört dönen kimliği belirsiz uçuşkanlar olur ya, onları seyrederken, küçükken yaptığım kardanadamlardan en az birisinin Güneş’e dokunma hayaliyle yaşayacak kadar ironik bir amaca hizmet etmesini isterken bulmamdır kendimi.. ama alakayı kuramadım sonradan.. sokak lambasından kardanadama nası geldim ben de bilmiyorum. :)

Bi de bazen düşünürken dağılıveriyorum. Süreye karşı oynanan bi satranç oyunundan örnek verirsem daha iyi anlatıcam sanırım bu durumu. Oyunda gelinen raddede yapılabilecek bütün hamlelerimi gördükten sonar tam en iyi hamleyi yapacakken “Hmm karşımdaki benim bu düşündüğümü düşünmüş olmalı o zaman öteki hamleyi yapayım"; ama öteki hamleyi yapacağımı düşündüğünü düşünebileceğimi düşünebildiyse ilk hamleyi yapacağımı da kestriyordur. O zaman ben de onun benim böyle düşünerek hareket edeceğimi düşündüğünü düşünüp öteki hamleyi mi yapsam kısır döngüsünde boğulurken: “ehehe ne kadar da zekiiim lan onun ne düşüneceğini bile düşünüp öle oynuyorum” diye içimden geçirip istemsizce sırıtırken: “Hadi olüm oynasana.. zaten yapabileceğin topu topu 3 tane hamle var!” dediği anda karşımdakinin: “onu oynarsa bunu,şunu oynarsa onu, bunu oynarsa da şunu oynarım” gibi basit bi savunma taktiğinen başka bişey düşünmediğini farkedince kafamın üzerindeki güzelim düşünme bulutunun g.tten çıkan pamıktan farksız olduğunu hissetmek noktasındaki dağılımdan bahsediyorum.
Bu gibi durumlarda beyne “format” atıp en baştan düşünmeye başlamak gerekir; ama bir dezavantajı da zaman zaman yanlışlıkla ta çocukluğuna döndürmesidir insanı. Oyunun en olmadık anında “KesTAnee gürGEN palaMUT aaltı yapraaK üsTÜ bulut…” diye başlarsın valla… “Gel sen burdaa derdi unuT, Orman Ne güzel – Ne güzel!” Bu şarkının olayı da iki “ne güzel” arasındaki “Sus”ta gizlidir bence :P

Halı Saha vs Mahalle Maçı

2008-03-30T16:20:00.010+03:00

Geçen gün bizim bölümün 2'inci sınıf öğrencilerine karşı son sınıf öğrencileri olarak bi halı saha maçı ayarladık. Bi güzel de yenilmişiz ki sormayın.. :) Maçtan sonra aklıma geldi de:
Biz küçükken mahalle maçları yapardık evin önündeki kum sahada... Gariptir, bi şekilde şimdiki halı saha maçları aynı tadı veremiyo.. Bi değişik oluyo.. Bi kere toplar "kames" marka değil. Hani suratımıza falan çarpınca içindeki 3 kat tada tekabul eden değişik bi tını işitirdik ya... havaya sokardı adamı.. Sonra çektiğimiz her şut falsolu giderdi, kendimizi Tsubasa hissederdik falan.
İkincisi sırtımızda havlu yok :) Böle arada kayacak düşecek.. tekrar düzeltmeye çalışcaksın maçın orta yerinde.. Onu özledim ben. Sonra evde sırtından çıkarıp ıslaklık oranına göre kaç km koştuğunu hesaplayacaksın ki zevki çıksın.
Üçüncüsü terli terli su içmenin zevki öle pet şişeyle çıkmıyo.. Musluğa ağzını dayayıp kana kana içmek - hele ki terliysen - hayatta yaşayabileceğin en büyük hazlardan biridir bence ya..
Aaa bi de süre dolunca halı saha görevlisinin çaldığı zil sesine çok uyuz oluyorum ben.. eskiden ne güzel olurdu.. Maçın en heycanlı yerinde takımdakilerden birinin annesi "Hadi yavrum yemek hazır!" diye haykırırdı da çocuk topunu alır giderdi.. Kuruyup kalırdık sahanın ortasında. Bugün türk futbolu neden geri kaldı diye soracak olursanız, tek sebebi budur derim. :))

Renk Körlüğü

2008-03-18T00:22:00.007+02:00

Embedded Systems dersi için birer mucit edasıyla günlerdir proje düşünüyoruz Fırat'la.. Uzun uğraşlardan sonra hocaya sunmaya değer 3 adet proje fikri geliştirdik. Bu süreçte okumakta olduğum "Tesla - Anlaşılamamış Dahi" adlı Hırvat asıllı bilim adamı Nikola Tesla üzerine yazılmış kitap da güzel fikir üretebilmem açısından epey etkili oldu dersem harbi harbi yalan sölemiş olurum sanırım. :) Daha çok şimdiye dek yapılmış bütün icatları yeniden sorgulamama sebep oldu bu kitap.. salak etti beni.. konsantrasyon die bişey kalmadı lan hayatımda! kitap bitene kadar kafayı yemezsem şanslıyım.Geçenlerde renk körlüğü üzerine bi muhabbet geçti de, al dedim sana yeni bir çelınc!!
Trafik ışıkları :)
Renk körü olunduğu için ehliyet alamamak muhabbeti..
Ya düşünsenize bi: ne kadar saçma bi durum. Dangalağın biri trafik ışığı diye bişey icat etmiş; ve bakın şu tesadüfe ki bu arkadaş trafik ışıklarının en önemli iki rengini kırmızı ve yeşil olarak seçmiş. Yani sırf bu herifin dizayn angutluğu yüzünden,hele ki moleküler transportasyonun günümüze uyarlanmış hali olan "araba" şu an dünyada en çok kullanılan hedeyken, o zavallı insancıklar ehliyet alamamakta.. sırf kırmızıyla yeşili ayırt edemedikleri için. Ve herkes de bu renklerin değiştirilebileceğini aklına getirmek bi yana dursun,
- E renk körüyse alamaz tabi.. nası ayırtedcek kırmızıyla yeşili?? diyo...
ya da daha sivri zeka olanlar:
- Halbuki yerleri de belli: kırmızı üstteki, yeşil alttaki lamba..
gibi yorumlarda bulunuyolar... ilginç tabi.
Gerçi renk körü olmasına rağmen ehliyet alabilmiş bi şahsiyetle tanışmışlığım da söz konusudur. Adam sağlık raporu alırken sıra göz doktoruna geldiğinde gayet kendinden emin bi tavırla içeri girmiş ve muayene olmaya başlamış. Sıra renk körlüğü testine gelince. Bilirsiniz ki içinde kırmızı ve yeşil beneklerle sayıların gizlendiği kitapçıktaki resimler, sırayla gösterilir ve sayıları doğru görüp söylemeniz beklenir. Tabi adam sayıları göremediği için sayfa her değiştiğinde başka bi sayı uydurmuş. :)
-57, 64, 72, 8! Sonra doktor durmuş durmuş;
-Aaa siz renk körü müsünüz? diyince arkadaş da
-Yok! demiş...
-Ben rakamları bilmiyorum... :)

bi 70'lik daha versene sen bana ordan?!

2008-01-19T01:09:00.000+02:00

Ara sıra bi barda oturmuş elimdeki 70’lik biranın son mililitrelerini yudumlarken bulurum kendimi. Tam da en lezzetli yudumun soğukluğunu boğazımda hissettiğimde, barın uzak köşelerinden birine dalmış uzun uzun bakarken fark ederim varlığımı. İşte o anda sahnede bangır bangır çaldıkları parçayla kendinden geçen grubun vokalistinin yerinde olup, alçak tavanın badanaya gerek duyulmamış yüzeyine bakarken gözlerimi kısarak haykırmak isterim ben de avazım çıktığı kadar. Soğuk havalarda kanalizasyon mazgallarından çıkıp havaya karışan buhar gibi bi histir bu duyguyu yaşamak istemek… Anlatmak zor biraz… Hani sanki “su küçüğün, söz büyüğün” tümcesinde söz sahibi olan tarafta olduğunu fark edemeyecek kadar çok susamışsın gibi… Yapamadıklarının ya da yapabileceklerinin farkına vardığında kendini kapkara hisseden insanlardan olursun ve gölgen senden daha şeffaf göründüğünde gözüne, üstündeki sert zırhı çıkartıp soğuk bi duş almak istersin ya bazen… İşte bu dediğim bazen olmuyor artık… Kendimi hep güçlü olmak zorunda hissediyorum sanki… Güçlü olmak zorunda hissetmek... Bir şeyler eksik gibi… Hayal gücüm mü acaba ben yaşlandıkça gençleşen, küçülen yanım... Dedim ya anlatmak zor biraz… Hoparlörün cızırtısına gülün dikeni muamelesi yapmak istemiyorum… Sadece bir tek parçayı başından sonuna kadar dinlemek istiyorum bu barın sahnesindeki profesyonel ruhlu amatör gruptan. Bi 70’lik daha içsem hayal gücüm güçlenir mi ki?

Hayat o kadar zor mu?

2007-12-27T14:11:00.000+02:00

Hayatım güzel giderken, hiç gerçekleşmeyeceğini bildiğim halde, hayaller kurarım hep, … bu ironiye de gülümserim kendi çapımda… Sabahları mutlu uyanırım. Aynaya bakarken bilinçli bakışlarım yanaklarımdaki şişkinliğin mutluluktan olduğunu sanırlar, beni mutlu eder bu hayaller ağzımdaki çikolata tadı henüz hala ordayken… ama gerçekler sanılandan çok daha farklıdır. Bırak hayallerin gerçekleşmemesini, yaşadığın hayat bile kendi kafanda yarattığın sanrısal bi döngüdür sadece. Durmadan kendini tekrar eden sonsuz bir döngü… yaşayanlar değişir, yaşananlar değişmez.

Uykum geldiğinde birini özlediğimde ya da çok üşüdüğümde bilinçaltımdan gelen sesler yatağımın rahatlığını ve sıcaklığını hatırlatır bana… O yorganın altında huzurlu olduğumu hatırlarım, uykusuz kaldığım ve nefret soluduğum geceler gelmez nedense aklıma… Sonra o karanlık anıların aklıma gelmediğini getiririm aklıma aynı az önce yaptığım gibi. Ağzımdaki çikolata tadı ekşimeye başlar zamanla. Şu noktada bir film olsa hayat, fonda çalması beklenen müzik barizdir.

“…Hayat o kadar zor mu? Atılır mıyız oyundan benzemezsek onlara?...”

Durup dinlerken sen, çevrendekiler: “Kurnaz ve güçlü olan materyalist yaklaşımlar kazanırken oyunu, karşısındakine değer veren, hümanist bakışlar psikologların cebini doldurmaktan başka bi işe yaramıyor bu oyunda” diyolar. Mutsuz oluyosun. Keyfin yerine gelsin diye yatağına dönüyosun umutla… Fakat yastığın sert, yorganın soğuk geliyo artık sinirden ısınmış beynine. Tavanın hala beyaz olduğunu fark ettiğin an, umutla yukarı uzanıyor kolların. Tam da o anda pusuda bekleyen yay sırtında hissettiriyor kendini. Kollarını indirirken bu yatağın artık çok fazla şeye şahit olduğunu ve hesabının kesilmesi gerektiğini düşlüyosun sonra…”Depoya atın bunu! Ne ekmek ne de su verin!” diye haykırıyosun sessizce... ve mizah anlayışının hala yerinde oluşunu fark etmen tam da o ana tekabül ediyo. Hayır sen onlara benzemiyorsun. Benzemesen de en az onlar kadar varsın bu oyunda!

ya saat kaç oldu ki?

2007-11-03T18:26:00.001+02:00

Geçenlerde bi akşam, benim başka bi arkadaşın organize ettiği bi eğlence için önceden adını söylediği bara gidecek olduk arkadaşlarla. Mekanın yerini tam bilmediğimiz için taksiye bindik. İlk bindik şimdi, öne ben oturdum, tam kemeri takmaya çalışırken, taksici boğuk bi ses tonuyla:
-Takacan mı onu?
-Neyi?
-Onu…kemeri…gerek var mı?
Yok mu?
-Bence yok… Sen bana güvenmiyo musun?
deyince dalga geçer gibi ve gayet kendine güvenen bi tavırla; ben de kendimi tutamayıp
-Çattık yaaa! Akşam akşam… Manyak mısın nesin lan? Wing Tsun öğrencem ben, sıkarım ümüğünü… Izdırap olurum lan sana!
Demedim tabi. Gayet espriden anlayan bi tavırla, hiç bişey demeden kemerimi takıp neden böle tiplerin hep beni bulduğunu içimden geçirerek, kendi çapımda gülümseyip önüme döndüm. Ki zaten beynim, “şoför hariç 5 kişinin, ki biri Burak, :) nası olup da bu taksiye sığışabildiği” fikri üzerine dalgalanırken aklımın gıdıklanmasına engel olamıyordu…Fakat Kaan’ın o gece başka arkadaşlarına sözü olduğundan inmesi gereken yerde onu indirdikten sonra, yola devam edip hedefe varınca taksimetrede yazan 4.00 YTL’ yi, angutluğunu çoktan ispatlamış taksicimize vermek için arkaya dönüp “Hadi çıkın bozukları…adam başı bi milyon” demiş bulundum. Bi şekilde toparlayıp, adama 4 milyonu uzatınca, adam gene aynı boğuk ses tonuyla
-5 milyon vereceeniz… dedi.
-O niye?
-Adam başı bi milyon demedin mi?
-dediim…
-Bi arkadaşınız da önceden inmişti. Onun yerine de vermeniz lazım…
diyip cevap beklercesine mal mal yüzüme bakınca ben de kendimi tutamayıp:
Kardeş… Yorma beni bak!.. Akşam akşam boşu boşuna bi de adam mı döveyim yahu!? Onu mu istiyosun?
Demedim tabi… Onun yerine, ne kadar salak espriler yapıyosun be hocam ifadesiyle sırıtarak başımı hafifçe eğdikten sonra arabadan inerken “İyi akşamlar…” dedim. Garip bi gün olacağını bu an anlamalıydım… ama gün daha yeni başlıyormuş meğer :)

Durmadan bira şarap marap yüklenince ister istemez çişi geliyo tabi insanın. Pisuara geçtim, tam işiyorum, durmadan aklımdan “ya saat kaç oldu ki” sorusu geçmeye başlayınca bitmesini bekleyemeden telefonu cebimden çıkarıp saate baktım. O anda nası olduysa sen hop fırla elimden, cuk otur pisuardaki sidik birikintisinin içine!.. :) Güler misin ağlar mısın… Boğularak ölmek üzere olan zavallı telefonuma dokunmaya korkan iki parmağım yordamıyla telefonu çekip aldıktan sonra, tuvaletin hiç bi noktasında peçeteye ya da kağıda benzeyen bi oluşum göremeyip bi de üstüme sildim telefonu… Buna rağmen kurtaramamıştım hayatını... açılmıyodu işte bi türlü… Neyse gecenin ilerleyen saatlerinde eve gelip bataryayı değiştirince çalışmaya başladı da “neyse… deydi, boşa gitmemiş uğraşlarım” dedim.

Geçen gün telefonda bişey gösteriyodum bi arkadaşa da direk aklına bu olay geldi. İnsanlar iki kez düşünüyo artık telefonuma dokunmadan önce yaa…ehehhehe :)

Bi İlhan İrem vardı... N'ooldu ona?

2007-10-28T11:44:00.000+02:00

Geçen bi şarkıya ilişti kulağım istemeden: “…ağzımda bal gibi tatlı bir türkü…bir iner bir çıkarım bu yokuşu.."diye gidiyo. Ses çok tanıdık ama bi türlü çıkaramadım sahibini. Bunun çok daha öncesinde, bu kızılayda herkesin polat ve memati gibi yürüdüğü dönemlerde, işte bigün gaste okuyorum; en arka sayfada bi resim var Tuba Özay’ın. …"ıyk" dedim çevirdim sayfayı spor haberlerine baktım: “Beşiktaş, anlaşmaya vardığı Brezilyalı oyuncu Nobre ile sözleşme imzalarken, bu oyuncuyu, bonservisiyle transfer etti.” Neyse Fener de Ronaldinho’yu alır artık dedim. :P Yüzümdeki sırıtma tam kaybolurken açtım Güneri Civaoğlunu okudum ne yazmış gündemle ilgili die… Gasteyi sondan başa okuyanlardanım ben de… napiim :)
Sonraları bi sohbet esnasında Bi-arkadaş:
-Ya eskiden bi Haluk Levent vardı n’ooldu ona?
deyince “aha dedim ses sahibini buldu..” Sonradan öğrendim ki şarkı da Ezginin Günlüğü’nünmüş.
Bir-diğer-arkadaş da:
-Fener’in PSV’yle berabere kalması ii olmadı yaa yenseydik keşke dedi. Konu Fenerden açılınca Bi-arkadaş:
- Bi Tuncay vardı n’ooldu ona?
Dedi. O öle deyince “Ya…” dedim “Tuncay Şanlı aynı Tuba Özay’a benziyor”
Bir-diğer-arkadaş da:
-Facebook’ta Tuncay Şanlıyı Tuba Özay’a benzetenler grubuvar dedi.

Sonra bi-arkadaş:
-Nobre'yi de aldık Fenerden enayi gibi bi işe yaramadı… deyince
“Ya…” dedim içimden “Nobre de aynı Haluk Levent’e benziyor”
Sonra bi-diğer-arkadaş:
- Olum bütün süper kahramanlar dönüyo. Batman returns, Superman returns. Dönmeyen harbi delikanlı süper kahraman istiyorum ben artık
dedi. O öle deyince. Bi-arkadaş da:
-Yaa Batman’de Jack Nicholson vardı bi tane… N’ooldu ona?
dedi. Sonra bi-diğer-arkadaş:
-The Departed da oynadı en son.. Çocukluğunda büyükannesini annesi, annesini ise büyük ablası sanıyomuş adam.
deyince:
“Ya…” dedim içimden “Jack Nicholson da aynı Güneri Civaoğlu’na benziyor”
Sonra bir-arkadaş:
-Olum ben mezun olacak öğrenci formunu doldurmadım daha süresi geçmedi dimi onun?
Dedi… Bir-diğer-arkadaş da:
-Ooo artık herkes James Bond gibi giyinir gelir mezuniyete dedi.
“Ya…” dedim içimden “James Bond da aynı Memati’ye benziyor”
Sonra konu şu son zamanlardaki milliyetçilikten ve sınır ötesi operasyondan açılınca “Ne mutlu Türküm diyene!” sözünden esinlenmiş olacak ki bi-arkdaş:
-Ya bi Elvan Abeylegesse vardı n’ooldu ona? dedi. Bi-diğer-arkadaş da:
- Kim ha böyle gezse?? dedi :))

“Ya…” dedim içimden “Elvan da aynı Ronaldinho’ya benziyor”

Melankoli...

2007-10-25T23:20:00.000+03:00

Sonbahar geldi de geçiyor bile... Sararıp dökülen kurumuş yapraklara dönmüştüm ya.. Ezmeyi öğrendim ben... çatur çutur eziyorum artık onları... Parça parça olmadan önce çıkardıkları haykırışın tınısı hoşuma gidiyo... Bi tek ben duyuyorum seslerini... çektikleri acıyı ben biliyorum. Gözyaşlarım mı? Ooo onlar çoktan buharlaştı... soluyorum şimdilerde buharlaşan gözyaşlarımı... Evet hala aynı müzikleri dinliyorum, hala... ama artık daha çok anlıyorum sözlerin demek istediklerini... dinlerken hissettiklerim bunlar değildi ki... Değiştim biraz sanırım... Saçlarım mı? Kestirdim onları da kurtuldum be abi... Berber çırağından da rica ettim, süpürdü anılarımı da saçlarımla beraber... sağolsun. Yüzüm daha çok gülüyor artık...

Evet yanlış duymadınız 3 yıldır gözüm gibi baktığım saçlarımı kestirdim !!!

2007-10-20T22:10:00.000+03:00

Saçlarımı kısa kestirme kararımda; babamın kel kalacağıma dair söylemlerinin, cep telefonumun çalar saatinin “ertele” fonksiyonu tadındaki periyodik uyarılara dönüşüp durmadan devam etmesinin en büyük etken olduğu söylenebilir. - ki kendi saçları gayet kellik kavramından uzak bir oluşum sergileyen babam, beyin yıkama konusunda Orwell’ın Büyük Birader’inden daha yeteneklidir. :)
Evden çıkarken gayet kendinden emin olan ben, berbere varınca nasıl oldu da bir anda o kadar pıstım anlamıyorum hala…
-Tamam kestirecem! Artık eminim!
diye diye gittim; ama nası olduysa o berber koltuğuna oturmamla “acaba kestirmesem mi ki?” fikrinin bütün beyinsel fonksiyonlarıma obstrüksiyon uygulaması bir oldu. Fakat berberden gelen son “Emin misin?” sorusunun cevabı tabi ki “evet!” olarak çıktı ağzımdan hiçbir nöronum çalışamamaktaymışçasına...
Şimdi adam başladı kesmeye…gayet kendinden emin bi tavırla kesiyo falan…bi ara bişeyler getirmeye 2 dakka içeri gitti. Benim surat aynen şöyleydi; ama abartmıyorum:
Berber işini bitirdikten sonra ise nasıl olduysa şu moda girdim:
-Güzel oldu lan sanki! Dur bakayım… evet evet güzel oldu… bakayım…evet evet…tamam.

Yeni halime alışamamış olmamdan kaynaklanan ruhsal denge bütünsüzlüğüm hareketlerime de yansımış olacak ki berberden çıkıp yolda giderken her stratejik noktada kendime baktım. Yürürken araba camlarından sürekli kendine bakan bi tipe dönüşmüşüm farkında değilim. Böle D&R’ a girdik yürüyen merdivende tavandaki aynadan kendime bakıyorum falan…
Bu zor günümde berberde beni yalnız bırakmayan ağbime sonsuz teşekkürü borç bilmekle beraber saçlarım kesilirken zırt pırt aynadan bana bakmayıp beni güldürmediği için de ayrıca minnetarım. :P

AY-POD ŞAFIL

2007-09-30T23:15:00.000+03:00

Geçenlerde Eskişehir yolunda “CEPA” alışveriş merkezi açıldı, ve dolayısıyla içinde bulundurduğu Türkiye’deki ilk Apple bayii de açılmış oldu. :) Aslında Apple ticari amaçlarla açılışını 2 gün falan sonra yaptı ve bunu bir reklama çevirmeyi başarması çok zor olmadı. Gelen ilk yüz kişiye i-pod shuffle hediye edeceklerdi.Yani artık satmayan, hatta ekranı bile olmayan, küçük uyduruk elde kalmış i-pod’lardan…CEPA’nın kapıları 10:00 da açılırdı fakat Apple açılışını 12:00 de yapacaktı ve kapısının önünde 2 saat boyunca bekleyen beleşçi insan güruhu farkında olmadan yeterli reklamı yapmış olacaktı. Yavuz’un da gazıyla Göksu’yu da alıp gittik sabahın köründe CEPA’nın otoparkına, arka kapının önüne park ettik. Giriş kapısında beş on kişi ya var ya yok… Hava da soğuk olduğu için arabada yarı uyur yarı uyanık vaziyette beklemeye koyulduk. Uyumuşuz… :)
Gözleri bi açtık kapıdakiler 30 kişi olmuşlar. İnelim artık dedik. İndik… Geçtik sıraya…En sonunda saat 10’da kapıların açılmasıyla içeri dalıp, yürüyen merdivenleri beşer beşer çıkarak 2’inci kattaki Apple bayiinin önündeki sıraya katıldık. Katıldık katılmasına ama baya bi gerideyiz… Küçük fırlama bi velet bulup kafaları saydırdık. Önden 82’inciydim. Neyse gene iyi dedik… hepimiz alabilecez, alınca kullansak mı satsak da üstüne para koyup daha iyisini mi alsak hesapları yaparken sıra bize geldi ve ben içeri 100’üncü olarak girmiş bulundum. Acaba nası oldu da araya kaynayan 18 kişiyi farkedemedik diye düşünürken ve bi yandan İlerlerken çizginin arkasında kalan Yavuz’lara bakarak, savaşta yan yana koştuğun silah arkadaşına bir mermi isabet ettiğinde ne hissedeceğini bilemeyen bi asker gibi sevinç mi üzüntü mü duysam bilemedim. Aslında sevinmiştim çünkü zamanında o kadar para biriktirip aldığım i-podum pantolonumun cebindeyken üstüne basmamla katırdamış, hatta kuturdamıştı…ve o anı hala unutamam :) üstüne basıyosun, “katırt”ı duyuyosun, sonra normalde pantolondan çıkmaması gereken bu sesin neye ait olduğu üzerine beyninde yorumlar yaparken “kuturt” u duyarak kibarca “Anaa… gitti i-pod!” diyosun.
Sonrasında i-pod’u vermeleriyle, kameraların etrafımı sarması bir oldu. Yanıma da yoldan buldukları bi adamı yerleştirip.
-Evet 101’inci oldunuz! 2 saat beklediniz ve alamadınız. Nası bi duygu? Kötü dimi?
( Nası ya 101’inci Yavuzdu ama…)
- Yok gardeş yav.. ben zaten araya gaynamıştım. Beş dakka önce geldimdi…
- Eee..evet, peki ya siz? Aralara kaynamalara rağmen 100’üncü olup aldınız. Ne diyeceksiniz?
- Evet, öyle oldu…....................şans…

Dedim... ama demek üzere aklımdan geçenleri buraya yazmak konusunda tereddütlüyüm…yok yok eminim, yazmicam.

Uykusuz

2007-09-20T21:11:00.000+03:00

Geçirdiğim şu son bikaç ardışık uykusuz gecede nerdeyse bütün uyunuş pozisyonlarına girdim ve bir tespit yaptım. İnsanın ne kadar yalnız da olsa, o sıcak yorganın altında ve cenin pozisyonunda -ki pozisyon gerçekten önemli- kendini ne kadar güvende hissedebildiğini farkettim. Ense ve hatta kafanın arkası kapalı olacak şekilde, yorganın bütün vücudunu sarması ve sırtın duvara verilmesi durumunda, anlık da olsa, mutlu olabiliyormuş insan... İsteğe bağlı olarak yorganın bacakların arasına alınması ve bir tutam yorganın ellerle çene hizasında sıkı sıkı tutulması hali de uygulanması durumunda ayrı bi güven hissi katabiliyor.. Uyuyamazken bunun ne kadar da mantıklı olduğunu düşündüm dün gece. Belki de hayatımız boyunca bu b.ktan dünyada asla bir daha ana rahmi kadar güvende olabileceğimiz bir mekanda bulunamayışımız bilinç altımızın onu özlemesine sebep oluyordur. Yaşadıklarımız ve yaşayacaklarımız sırasında asla o 9 ay boyunca olduğumuz kadar saf, güvende ve mutlu olamayacağımız bi gerçek sanırım. Evet, yolun dörtte birini çoktan aştım, ve daha üniverste son sınıftayım, ve evet... ben şimdiden cenin olmayı çok özledim...

20 Numaralı Koltuk

2007-04-12T16:35:00.000+03:00

6 Nisan akşam 21 otobüsüyle Çanakkale’ye gitmek için yola çıktım. Askerliğini asteğmen olarak yapmakta olan abimi ziyaret edip hasret gidercektim… Bilete baktım 20 numara yazıyo. Orta kapının hemen önündeki koltuk oluyo 20 numara. Arkasında servis dolabı falan var. Şansıma süper yermiş 20 numaralı koltuk. Hem cam kenarı hem kek dolabının hemen önünde.Ben tabi gece boyu koltuğu yatırıp yatırıp kolumu uzatıp kek aşırdım arkadan. İşin ilginci utanmadan yedim bi de onları :)
Ben otobüslerde hiç uyuyamam diyip duruyorum ya, gece yolculuğu da olsa yanıma bi kitap aldım ki nası olsa uyuyamam gene bari okuyayım bişeyler de 11 saatlik yol boşa gitmesin dedim. Sunay Akın’ın “Kız Kulesindeki Kızılderili” adlı kitabını almıştım yanıma, başladım okumaya.. bi ara bi aptallaştım. Beynimin bana bi oyunu sandım duyduklarımı. Ama yoo bu gerçekti… Gözlerimle okuduğum satırları bi ses arkamdan seslendiriyodu fısır fısır. Üstelik cümlelerin sonuna “be ya…” ekleyerek?! Bi döndüm muavin:
- Ay üssü Urfa be yaaa…
- Anaa… sen miydin?
- He be yaa..
- :)
Aklımdan aşırdığım keklerin sayısını unutmaya başladığımı geçirerek geri döndüp yaslandım koltuğuma, tam da suratımdaki sırıtmanın yavaşça kaybolduğunun farkındalığı kafamı tutmuş sıkıştırırken…

O dükkanın gizemi sonsuza dek bir sır olarak kalacak...

2007-03-19T21:53:00.000+02:00

Bundan iki sene önce falandı sanırım. Bi kez de Yurtlar Spor Salonu’na deil de Merkez Kampüs Spor Salonu’na gideyim demiştim o neşeli bahar gününde… Öğrenciler çimlerde uzanmış keyif yaparken, gökyüzündeki bulutlardan anlamsız şekiller türeten sevgililer de mutluluklarını içten kahkahalarıyla yasıtamazken metalci öğrencilere; yandan asmalı çantaları sağ dizinin seviyesine inmiş, uzun saçlı, keskin bakışlı bu metalci öğrenciler kulaklarındaki kulaklığın yaydığı mükemmel böğürtü eşliğinde yürüyolardı sınıflarına... ve içlerinden “neden bu insanlar bu kadar mutlu?” diye sorarlarken kendilerine, ben de dersten erken çıkmış olmanın verdiği keyifle spor salonuna yürüyor ve bütün bu olup biteni gözlemliyordum. Tam spor salonunun önüne geldim, gözüme bi dükkan çarptı. Yerin biraz altında kaldığı ve tabelası ağaçların arkasında olduğu için orda olduğunu ilk başta farkedemediğim spor eşyaları satan bu dükkana girip etrafıma bakınmaya başladım. Bi kaç dakka bakındıktan sonra tam çıkıp gidecekken. Dükkanı işleten adam şöle dedi:
-Pardon!… bi bakar mısın!?
-Efendim..?
-Yaa…burda bi dükkan olduğunu arkadaşlarına da söler misin? :(
(Gülmemek için kendimi zor tutarak)
-Ta-tamam tabi… sölerim tabi…
diyerek ortamdan uzaklaşırken “ohoo ya batar bu adam” diye aklımdan geçirmiştim.

Şimdilerde o dükkan boş… yeni öğrenciler hiç bilemicek orda bi zamanlar yaşayan bu zavallı adamın dramını belki evet ama… O dükkanın gizemi sonsuza dek bir sır olarak kalacak bu kasvetli yol kenarında…

Kütpane :)

2007-03-19T01:40:00.000+02:00

Bizim okulun kütpanesinde ders çalışan bi insanın uykusunun gelmemesi durumu çok karşılaşılan bişey değil gibi sanki… Ya da bende var bişeyler… Ya bi de sıcak oluyo kütpane tamam mı? Böle nası uyuyasım geliyo anlatamam. Tam bole çalışıyosun şimdi:
-Evet tamam rooth locus evet… hmm…grafiği çizerseeek..hm.. imaginary axisin crossinglerini de buluuup, eveet…hımmm… K’yı da bulduk mu şey yöntemiyle..neydi o, hah…rouuth heerwitzzzz…zzzzZZZZZZzzzZZZZZ………………………………………………
Uyuya kalmak dedim de geçen Yavuz bir uyuya kaldı abi içerken bizim evde ehihihi :) resmini çektim haberi yok :) nohahaha!!! :)
Bi de benim garip bi huyum var… kütpanenin giriş katına birinci kat diyorum orta katına ikinci en üst katına da 3üncü diyorum halbuki en üst kata çıkınca kapının yanında dana gibi “2.KAT” yazıyo… ama ben nerdesin diyince ikinci kattayım diyenlere istemsizce kızıyorum…
-Alo nerdesin?
-Kütpane 2inci kattayım.
-3üncü katı diyosun yani..
-yok iki
-Tmm işte üç o üç… Üç de bundan sonra ;)

Lisede derslerde sınıfta otururken herkesin ayaklarını önündeki sıranın demirine uzatması gerektiğini savunurken ne kadar haklıysam, kütpanenin katlarına verilen numaralar konusunda da en az o kadar haklıyım.Herkes önündekinin sırasına uzatsa ne güzel ayaklarını önündeki demire uzatınca kimse topuklarıyla vurmazdı arkasındaki arkadaşının ayaklarına hiç bizaman.. Görüldüğü gibi gayet haklıydım bu konuda da ben halbuki ya :)
Bu benim tamamen ne demek ya da ne yapmak istediğimle alakalı, tamam mı?! Bu konuda artık benle tartışmayın. Ben 3üncü kat demek istiyorum yaa…Anaa…

HADİ YAA NEYSE...

2007-02-17T21:16:00.000+02:00

Kampüs dışında görüp de "aha bu tip de bizim okulda" diyebildiğim bisürü değişik insana, binlerce değişik hayata, yüzlerindeki milyonlarca yaşanmışlık izine bakıp bakıp düşünüyorum zaman zaman... benim farkettiğim ve durmadan sorguladığım bu şeyi onlar da sorguluyo mu diye… Belki her gün gördüğüm ama hiç tanımadığım bu adamlar da kampüs dışında beni görünce aklından geçiriyordur aa bak bu da bizim okulda diye. İlerde belki aynı firmada çalışan iki kişi oluruz ve o zaman sanmıyorum ki kimse gelip “Vallahi ben seni kampüste görüyodum haa!” desin. :) Ama lisede de öyle olmuyo muydu? Sadece aynı lisede okuduğumuzu bilip hiç muhabbet etmediğimiz adamlar, şimdi sokakta görünce “Ooo…Baba naber yaa?!” diye muabbet açıyo. Açmıyo mu?...açıyo, açılır… bana da açmışlardı. Önce böyle gözler büyür. Tanıyosundur çünkü aslında simayı. Bi tereddüt edersin şöyle karşılıklı, sonra aha vallahi o da beni tanıdı diyip biraz da artık üniversteli olmanın verdiği özgüvenle çotanak diye dalıverirsin muabbete:
-Yauv sen nerde okuyodun şimdi?
-biyer biyer
-Haa… iiymiş o ya..! Bizim Kazım da orda okuyo. Biliyosun dimi Kazımı? Kazım yaa bizim Kazım… Bilmiyosun…hıı neyse.. E – Hasan var! Hasan TM'ci. Onu da mı tanımıyosun..haa.. hadi yaa… neyse…

ve bunun gibi hadi ya neyselerle bitmeye mahkum bir diyalogla bi arkadaşının arkadaşını dahi tanımayan bu adamla “Baba naber yaa, sen nerde okuyodun şimdi…” muabbeti yapmak ne kadar doğru bilmiyorum ama üçüncü cümleden sonra ortak hiçbir yön bulamayacağınızı öğrendim. Bu gibi durumlarda “Neyse ben seni tutmayım…” diyip ortamdan sıvışmaktır en güzeli. Hayır ben kendimden biliyorum. :P O bakımdan şeyettim. Ama harbi merak da etmiyo değilim bu üniverstede gördüğümüz tipler de karşımıza “HUAA Baba Naber yaa?!” modunda çıkacak mı ilerde… çıkmaz sanki ya.. yok yok çıkmaz. O kadar da deil artık… “Sen nerde çalışıyodun şimdi abi? Haa Bülent var bizim orda…otomasyonda..?” “Tanımıyosun demek.. HADİ YAA NEYSE…”

Çizgifilm Sen Nelere Kadirsin?

2007-02-03T23:02:00.000+02:00

Çocukken insan ne kadar da etkileniyo şu çizgifilmlerden yaa...
Ya ben mesela abimle çizgifilmde görüp de şemsiyeyle gardropun üstünden
yatağa atladığımızı bilirim. Ya da güç isteyen bi işte işbirliği yaparken
"Vikingler" gibi;
"HAYDİ YALLAH HOP HOP HOP!
HAYDİ YALLAH HOP HOP HOP!" diye bağırdığımızı…
Ninja Kaplumbağaları izleyip izleyip Pizza'ya özenirdik bi de. Eheheh allahtan Türk yapımı deilmiş çizgifilm. Mikelanjelo'nun Lahmacun yediğini düşünsenize bi..sıcak sıcak seriyo masaya önce, bol acılı lahmacunun üzerinde, sıkarken parmağından akan limonu şöle bi gezdirdikten sonra, lahmacunu rulo yaparken unlanan parmak tırnak aralarını yalayıp haşin bi ısırık atıyo lahmacuna…
“Baba Şemsiyesi” diye bişey vardır. Böle siyah, devasa ve tutma yeri bastonsu olan şemsiyeler var ya..işte onlara öyle derdik biz küçükken. Çünkü babamın öle bi şemsiyesi vardı ve abimle ben binbir zorlukla tırmandığımız gardroptan yatağa atlarken o meçhul şemsiyeyi kullanırdık. Yaptığımız dikey düşüş hareketi sonunda nası olmuş da hiçbir yerimizi kırmamışız hayret ediyorum. Ama hatırladığım bişey var ki o da bunun o yaşımda hayatta yaptığım en eğlenceli şeylerden biri olduğudur. Havada anlık bi yavaşlama yaratan şemsiye Her üç atlamada bir ikinci saniye gelmeden tersine döner ve artan bi ivmeyle senin kendini yatağın üstünde bulmanı sağlar. O saniyelerde kendini bir toz ve gaz bulutu gibi hissetmeye başlamışsındır çünkü zaten ne yaşadın ki hayatın gözlerinin önünden bi film şeridi gibi geçsin. E tabi en baştan alıyosun hikayeyi ister istemez :P
Ya özendim şimdi haa…Yamaç paraşütüne mi başlasam naapsam?

Hayattan Tespitler

2006-12-17T00:28:00.000+02:00

-Sabahları uyandığımda sesimin daha kalın çıkması resmen hoşuma gidiyo. Şöle bikaç dakka "geyirik mode enabled" durumda konusabiliyorum yattığım yerden :)
-Portakalın kabuğunun içindeki beyaz tabakayı yemeyi seviyorum sanırım.
-Hiç uyuyamıyorum ben uzun yolda otobüslerde yaa.. Bi de nası bi şanssızsam hep sinir bozucu kişiler oluyo etrafımdaki koltuklarda...
-Şu cep telefonlarının çalar saatine "Ertele" fonksiyonunu koyan adamı yakaladığım yerde döverek öldürmek istiyorum.
-Evet, evet...rasta yaptırcam..tamam evet. Evet tamam karar verdim...rasta...
-Gece yarısı bazen çişim gelince tuvalete gitmeye o kadar üşeniyorum ki resmen pencereden işeyesim geliyo...
-Tubitak işletim sistemi geliştirmiş: PARDUS 2007. Helal olsun!
-Şu, yazları yat turları olur ya..içlerinde servis yapan yurdum delikanlıları vardır;hani şu bayan turistlerin ellenmedik yerlerini bırakmayan, esmer, şakacı, kadın ruhundan anlayan gençler..Hah! sinir oluyorum ben onlara.. Düşünsene turisti çekmiş kenara geçmiş arkasına açmış kollarından tutmuş fortluyo adam,
Turist: Excuseme... But?!
Adam: Titanih titanih Yapıyoz Gorgma! ohh miss...
- Bu arada titanik vizyona girip çıkalı tam 10 sene olmuş yaauu... bi de "çocuklar duymasın" diye bi dizi vardı ya o da yayınlanalı beri 6 sene geçmiş.. vay anasını...
-Sentenced grubunun kariyerlerinin zirvesindeyken müziği bırakmış olması hoşuma gitmiyo. Bu sanki kendileri için büyük ama insanlık için küçük bi adım olmuş.
- Bazen çok yalnız hissediyorum kendimi... hem de en az şu kalabalık dünyadaki herkes kadar...

Hangi Yol Daha Kısa Ki?

2006-12-03T14:11:00.000+02:00

Pazartesi sabahları 8:40'da Electronic Circuit Design dersi Labı var tamam mı. Yavuzla Metaksanın ordan yürümeye başlayıp Laba gelişimiz sürecinde geçen anlar bütününde çok stres oluyorum; çünkü genelde geç çıkıyoruz evden ve lab başlar başlamaz quize giriyoruz. Kaç kere geç kalıp quize geç başladığımı bilirim ben. Geçen gene yürüyoruz böle; ama bu defa derse yetişecektik galiba, kütpanenin solundan mı sağından mı gitsek daha yakın olur konusunda anlaşamadık. Ben sağından diyorum o solundan. Yavuz deneyelim sen ordan ben burdan diyince direk çocukluğumdan bi anektod geldi aklıma. Ama abimin anlattığı kadarıyla hatırlıyorum. Şimdi bizim evle okul arasında bi kaç bina vardı ilkokula giderken. Hatta okulun bahçesinde maç yaparken pantolonum falan yırtılsa koşarak eve gidip değiştirebiliyodum.
Neyse... Evle okul arasında da iki yol vardı tahmin edersiniz ki... Hatta binaların arasından az çok görülebiliyodu diğer yoldan yürüyen bi adam.Bi gün abim: -Gel Sercan deneyelim hangi yoldan daha hızlı gidebiliriz. demişti. Ama herhangi bi iddamız falan yok yani. Bakacaz işte hangisi daha kısaysa o yoldan gidilecek bundan sonra. Okudan çıktık başladık deneye... Yürürken falan bi süre sonra abim bi bakmış benden tarafa, Ben deli gibi koşuyorum karşı yolda... LAN(!) demiş o da başlamış koşmaya :))) Hayır nie koşuyosam...çocuk işte benim gittiğim yol doğru çıkacak ya. Abim ne zaman anlatsa bunu beni hep gülme tutar... Öyle komik bi sinir olmuşlukla anlatıyo ki..
-Biz Deney yapıyoruz Herif koşuyo ordan, Koşmak da ne koşmak... İki ayağı aynanda havada! Nası bi hırsla koşuyosa artık...

Bira Keyfinde ICE Devri - EFES ICE

2006-11-25T12:30:00.000+02:00

Şu yabancı dillerden ne kadar etkilendiğimizi geçen gün(bayaa oldu aslında) yeniden anladım. Oturuyoruz bi barda arkadaşlarla.Hani "Efes ice" diye bişey çıkmış ya.. Tadını çok merak ediyodum ondan aldım bi tane içecem. Sözde yapım aşamasında birayı donma derecesine kadar çıkarıp kristalize edip ayrıştırarak biranın acısını almaktalarmış.İdeal içim derecesi sıfır dereceymiş. Bi açıcam, "coss!.." etcek, içerken burnum üşüyecek, gözlerimi kapatıp kendimden geçicem beklentisi içerisindeyken ben tahmin edersiniz ki sidik gibi bişey verdiler elime.:))Anca bildiğin bira kadar soğuk getirmişlerdi ve hayal kırıklığına uğramıştım. Gereksiz bi ürün olduğunu farkettim o anda. Alkol derecesine bakayım bari dedim kaçmış. Çevirdim baktım: "Hacmen %4.2" yazıyodu. Bi an aptallaştım resmen çünkü ben nası okudum bunu:"Hekmen dört nokta iki"
-Hekmen ne ki? dedim.Yavuz, Irmak falan vardı bakalım, nerde yazıyo dediler. Onlar bakarken o anda ben de farkettim tabi durumu. Hacmen yani Hacim olarak evet..Ben de diyorum bi bilgisayar oyunu vardı Pacman diye, onun amca oğlu falan mı ki bu Hacmen :)
Bi de şu Yüksel Caddesinde "HENGAME" diye bi pideci var ya.. Bi keresinde onu da "HENGEYM" diye okumustum. :P :) Aslında komik ama garip de sanki biraz... Etkileniyoruz çok.Neden ingilizce okuyoruz ki mesela okulu ya? Gayet de "resistor" yerine "direnç", "receiver" yerine "alıcı", "sensör" yerine "duyarga" denebilir sanki.

Okul Önlükleri

2006-11-02T23:42:00.001+02:00

ilkokul önlükleri kadar boktan ikinci bi kıyafet giymedim ben hayatımda. Siyah olanlar hadi biraz karizmaydı da abim okula başladığı gün kapıya yapışıp ağlamıştım okula gidicem ben diye: -GİDİCEEEEEM!!! YAAA BEN DE GİDİCEEEEM!!! (salak işte şimdiki aklım olsa "başlamak için daha çok gencim" diye ağlardım) E ilk kez ayrılıyosun abinden tabi kolay değil. Bizimkiler de baktı olacak gibi değil.Abim 2inci sınıfa başladığı sene ilkokul için bir yaş küçük olduğum bu dönemde okula gitme hususunda ısrarlarım maximusa varınca anaokuluna yazdırmışlar beni. Anaokulundaki ilk günüm ölüm gibiydi. Eve dönüp:
-BU NEE YAA? BEN ABİMİNKİ GİBİ YAZMALI OKUL İSTİYORUM YAA!!! diye kızmıştım annemlere. Bütün gün şok olmus bi vaziyette montumu bile çıkarmadan oturmuştum sınıftaki kanepede. Gerçi annem önlüğümü giydirirken kıllanmıştım biraz ama küçüktük işte farkedemedik. Abiminki siyah, asi okul önlüğü benimki kırmızı beyaz pitikareli :P Düşünsene mutfaktaki masaörtüsüyle anaokulu önlüğüm aynıydı..böhüü Anaokulunu sevmeyince ben almışlardı beni annemler geri bi kaç ay sonra. Gerçi fena da olmamıştı; legodan kuş yapmayı öğretmişti bi çocuk bana :)(nası da unutmadıysam bunu) Sonra ilkokul yaşım geldi çattı okula başlayacam, hevesliyim bayaa da. Önlük almaya gittik. KÜT! Mavi... abi önlükler eskiden siyahtı ne güzel ya. Özeniyoduk biz onlara. Biz bi başladık mavi oldu. Bir anda kendime saygımı yitirdim ben. 3 ay kendime gelemedim. Şirinler gibi gezmeye başladık bahçede mavi mavi... Hayır mavi de mavi olsa! Mavi desen diil, lacivert desen diil... Boktan bi renk. Haa bak şimdi hatırladım ben bi de bu önlüklerin yakasına fitil olurdum. Bi türlü ilikleyemezdim. Annem iliklerdi benim yakamı hep. Hatta bigün birinci sınıftayken örtmenimiz sınıfta önlüğünü ilk kim giyebilecek yarışması yapmıştı. 5 kişi, çıkardı bizi tahtaya. Önce çıkardık üstümüzdekileri sonra kronometre eşliğinde başladık giyinmeye. İlk ben giyinmiştim ama sonuncu olmustum sırf bu yakamı ilikleyemediğimden... üff yaa...hoca da sapıkmış resmen bulmuş küçücük çocukları soyundurmuş. kendi çapında fantazi ohhh..

karneni alınca bulutlara bak...

2006-10-22T18:30:00.000+03:00

O zamanlar ortaokuldaydım... Okullar kapanalı tam bi hafta olmuş. Bu tatil dolu bir haftanın sonunda okula gidip karnelerimizi almamız gerekiyodu. Bindim dolmuşa, gidiyorum okula; arka dörlünün bi önüne, cam kenarına oturdum. "Para uzatmak" diye tabir ettiğimiz, hayatta en sinir bozucu bulduğum seylerden biri olan bu dertten uzak olayım diye arkası boş olsa, herzamanki gibi oraya oturacaktım tabi... Hayır bi de anlamazsın ya böle:
-Neresi?
-sqaskfahil (ilk söylenişte imkansızdır anlamak. Bi daha sorasın)
-neresi neresi?
-sasqfahtin ( gene anlamassın genelde ve ersin karabulut'un da yaptığı gibi öndekine uzatırken parayı, aynı sesi çıkarırsın)
-şurdan bi sasqfahting uzatırmısınız?
-ney?
-sqaskfahiğl. :)

Adam bi daha "neresi diyosunuz anlamadım" derse sıçtın. arkaya bi daha dönülür "pardon neresiydi?" denir falan..neyse eziyettir işte bu iş bildiğin.
Sonra dolmuş giderken böle artık birbirlerinin ne dediğini anlayamayanların kendini geri zekalı hissetmeye başladığı anda bi teyze bindi dolmuşa.
Yanıma oturdu... Başladı muabbete. Bi de saf oluyo insan o yaşlarda. Kadın soruyo, sen cevap veriyosun mal mal...
-Okula gidiyo musun bakalım sen?
-Gidiyorum.
-Kaça gidiyosun?
-orta bir.
-Aldın mı karneni, nası geldi karnen?
-Daha gelmedi..şimdi onu almaya gidiyorum zaten...
-Hmmm...İnşalla çok güzel gelir karnen. Alınca gökyüzüne bak olur mu? Bulutlara bak ki ben de bakayım ve anlıyım karneni aldığını..
(Niye bakyorum lan bulutlara?! manyağa bak! ne saçma...)
-tmm bakarım teyze.
Karneyi aldığımda ne kadar gereksiz ya da mantıksız da bulsam istem dışı bakıverdim bi kaç saniye bulutlara.. Ne saçma halbuki..
Kadın da hasta ruhluymuş resmen ya. Piskolojimi bozdu. Unutmadım hala...

kapı aralığında tırmanmak

2006-10-12T00:16:00.000+03:00

Ayaklarımızı iki yana açıp, ellerimizi de karşılıklı kenarlara koyarak kapı
aralığında yukarı tırmanırdık.. ya da annemlerin yatağında zıplayıp, parende atardık..
Koridorda çoraptan yaptığımız futbol topuyla "tekvuruş" oynar ya da babamla güreşirken
birimiz ezilme tehlikesi atlatmaktaysa onu kurtarmak için kendimizi feda ederdik abimle ben.
Çocukken bi abiyle yapılabilecek en güzel sosyal aktivitelerdendi bunlar benim için.. :P

Bi gün annanemlerdeyiz gene böle hayattaki en büyük sorumluluğumun karşıdan karşıya geçerken annemin elinden tutmak olduğu yaşlarımdayken ben;
Abimle sıkıldık... Kuzeni de aldık, evde sık sık yaptığımız sosyal aktivitemiz "kapı aralığında tırmanmak" aktivitemizi gerçekleştirmeye
başladık. Bu aktiviteyi hepiniz küçükken denemiştir kesin.
Aktivite Kısaca Şöyle yapılıyo..:
Şimdi önce özenle çoraplar çıkarılır. Ayaklar terlemişse halıya sürterek kurulanır ve herhangi iki odayı birbirine bağlayan bi kapı eşiğine geçilip, en tepeye kadar tırmanılır.Her ne kadar ellerin ve ayakların "vcııııyk" sesi eşliğinde kayarak seni aşağa doğru sürüklese de Orda kalınmaya çalışılır...
Biz abim kuzen ben böle eğleniyoruz, kendimizden geçmişiz...Tam bizim kuzen tepede. Dayım gördü ve aynen şöyle dedi:
"Ordan düşüp de ağlarsan bi de ben döverim seni!" diye.. Sora kuzen korkup titremeye başlayınca küt düştü yere.. Ağlıycak ağlayamıyo..
Ikınarak "Bıgıı" ve benzeri sözcükler çıkartıyo ağzından.. Sonra dayım bastırmaya devam etti:
"Çükünden tavana asarım seni bak!.."
Yazık lan çocuğa! O yaşta gerçek sanıyo insan bunları...

Evet, Elektronik Okuyorum... Ne var?

2006-10-01T15:58:00.000+03:00

Bizim bölüm insanları çok ilginç olur yaa...
Mesela biz birbirmize küfredeceğimiz zaman "Kapasitör Kafaa!!" ya da "Diyod Akımııı!" diye bağrırız. Ama bi sor neden? "İdiot" = " idiode " tur çünkü... Kapasitör de dolup boşalabilen bi aygıttır ya, o bakımdan...
O diil de; bizim bölüm öğrencilerinin, kampüste ayırdedilebilmesi en kolay yağmur yağarken olur. Şöyleki:
Normal bi insanda durum şuyken:Bizim bölüm insanları şu vaziyette kaçar yağmurdan:Şimdi bizim bi IEEE topluluğu var, Institude of Electric Electronic Engineers diye. Bunun Öğrenci kolundan bi arkadaş üye toplamak için afiş hazırlamış. Okulun bütün binalarına asmışlar falan... Afişi bi gördük; şey yazıyo"IEEE 'YE ÜYE OLUN SOSYALLEŞİN" eheheh...
Tabi bütün okul dalga geçmeye başlamış bizim afişlerle. Olay nası bi ironikse, biz de afişin günü geçtikten hemen sonra EE'ci olduğumuzu belli etmeden geri toplamaya başladık afişleri :)

Bizim hocalar da bi garip... "Sen EE'cisin, Sen yaparsın!" diye bi laf öğrenmişler, durmadan onu söyleyip, dayıyolar ödevleri,quizleri, kol gibi sınavları...
- Neyi yaparım?! Yapamıyom lan işte! Alla Allaaa... Yani yapıyorum da... yani..işte anladın sen..

Geçen Mizah Klübü tanışma toplantımız vardı. Penguende çizeceğimi duyunca salonda yeni üyelerden yükselen "Kim, Kimmiş, Kim?" sesleri eşliğinde bana hayretle bakan gözlerin arasında buldum kendimi. Sevindirik oldum tabi haliyle (alt tarafı yumurtalar'da basacaklar halbuki)... Fakat toplantının sonrasında bi kızla şöyle bi diyalog yaşadık:
-Ya ben birinci sınıfa yeni geçtim de bilmiyorum vakit ayırabilcek miyim bu mizah işine...
-Ayırırsın ya nolacak... Ben elektronik okuyorum mesela hiç problem olmuyo...
-Elektronik mi? Hadi yaa... Geçmiş olsun!
-NE GEÇMİŞ OLSUN LAN! SENSİN GEÇMİŞ OLSUN! demedim tabi...
şöyle dedim onun yerine:
-Eheh... saol.
(O an bi sinirlenmiştim ama belli etmedim. Şimdi düşünüyorum da, harbi yaa yazık lan bana. :P)

Derginin Kapısındaki Komik Şeyler

2006-10-01T15:28:00.000+03:00

NOT: Resme yazıyı okuduktan sonra bakın ki yazı anlamını yitirmesin.

Geçen haftasonu bindim otobüse İstanbul'a gittim. Penguen dergisiyle görüşecem, çizimlerimi gösterecem diye;
Gitmeden önce de Osman diye bi arkadaş var CS'ten; o gitmişti dergi binasına yazın, ona sordum:
-Abi nası gidiliyo şimdi?
- İstiklalden giderken sola dönüyosun, karakolu görünce bi daha sola dönüyosun. Zaten Lombak, Penguen,Kemik falan hep aynı binada. Binanın duvarına da komik şeyler yazmışlar.
-Hadi ya? Ne yazmışlar ki?
-Gidince okursun işte. Ama harbi komik şeyler yazmış adamlar yaa...
Neyse ertesi gün gittim istiklale, buldum binayı, merak da ediyorum ne yazmış olabilirler ki bu kadar komik diye,içim içimi yiyo...
Tam da o anda aynen şu yazıyla karşı karşıya kaldım:

"KOMİK ŞEYLER YAYINCILIK"

Ağlamak istiyorum Osman... :)))

KOĞUŞ KALK !!!

2006-09-02T21:04:00.001+03:00

Gece yatmadan sabah zamanında kalkabilmek için kurduğum, o çok güvendiğim çalar saatime sabah beni uyandırmaya başladığı an küfretmeye başlarım. Çıkardığı ses melodik olmadığı gibi hiçbir şevkat öğesi de içermiyor. Bodoslama uyandırıyo insanı. Yani "Sen benim için önemsizsin, odada kim olsa böyle uyandırırdım ki ben zaten." diye bağıra bağıra kulağıma sokuyor bu acı gerçeği. Eskiden ne güzel annem uyandırırdı beni. Yavaşça kapıyı açar "Sercaan hadi yavrum, kalk artık..." derdi usulca. Sesindeki incelik, söyleyişindeki melodi anne şevkatiyle birleşip; ben küçükken geceleri televizyon karşısında uyuya kaldığımda söylediği "Hadi yavrum kak yerine yat!.." cümlesiyle aynı tınıdaydı ve güne iyi başlamamı sağlardı şüphesiz. Gerçi insan bi süre sonra "Hadi yavrum kalk artık" cümlesinin "Hadi yavrum" kısmında uyanmaya başladığı için, anne şahsından bu iki kelimeyi ard arda duyunca anlatması güç bi "gıcık olma" güdüsü bütün bedenini kaplayıveriyor. Yine de bu ses tonunu sabah kalkarken çalar saatimin yalnızlığımı yüzüme vuran iğrenç bağırtısına tercih ederim.
Ama bu yaz tatilinde öğrendiğim şeylerden biri de insan sesini dijital sese her zaman yeğlemiyeceğimdir. "Yaa n'olur babam uyandırmasın beni... N'oolur!" diyerek gözlerimi açtığım an tavana bakmak ve "neden yaşıyoruz ki?" ya da "hayat artık bana anlamsız geliyor" tarzı intihar mektuplarının ana düşünce cümlesi olmaya hak kazanmış cümleleri aklından geçirmek ailemle yaptığım 15 günlük Didim tatilinde değişik duyguları birarada yaşamama neden oldu. Yaa bir insan neden tatilde her sabah 8'de uyandırılır ki? Üstelik kapının ardından ve bağırarak... Evet kışın bu durumun pek farkında olmasam da tatil zamanı babamın emekli bir subay olduğunu hatırlamam çok uzun sürmedi.
Freud'un da dediği gibi ilkel toplumlarda çocuklar, aynı zamanda babaları da olan liderlerini ne kadar sevseler de otoriteye karşı gelme içgüdüsüyle birleşip liderlerini çükerek öldürme eğilimi gösterirlerdi. :) tabi biz yeterince ilkel olmadığımız için ve can güvenliğim açısından bu işi konuşarak halletmekte fayda görüyorum...

Sus Bakiiim! Hııı...

2006-08-22T16:24:00.000+03:00

Geçen gün arkadaşlarla Armada'ya gittik. Maksat Selçuk'un doğum gününü kutlamak. Önce sinamaya gireriz, sonra da belki oturup bişeyler yeriz diyoduk. Sinemayı beklerken de ordaki atari salonuna girdik. İçerdeki yaş ortalaması resmen 9'du yaa. Bu rakamı bu kadar yükseltenler de bizdik ya neyse... Biz kimseyi takmadan oynadık eğlendik tabi ama bizi takanlar oldu sanırım biraz. Jeton alacam. Gittim kadına
- 5 jeton alabilir miyim? dedim.
- Bi dakka bi dakka ya! Sıra var görmüyo musun? diye en hiddetlisinden cevap verdi görevli kadın. Hayır ne bağrıyosun ki yani. Görmedik belki alla allaaa... dövseydin bi de.
Neyse ordan çıktık saate bi baktım hala yarım saat var filme. Oturduk soğuk bişeyler içelim diye. Biz içiyoruz böle serin serin.. Bi yandan da demin kuponlarla kazandığımız stres topuyla oynuyoruz kendimizden geçmiş bi vaziyette... Tam o sırada top düşüverdi. Ama kendi düştü.. kendiliğinden. Biz düşürmedik yani. Öle duruyoduk.. Bi baktık top atlıyo masadan aşağa. Yuvarlandı yuvarlandı bi ablanın ayağının altında durdu. Karşısında da böle yaşlımsı bi teyze. Yavuz kıza yöneldi:
- Ağanızın altında top var. Verebilir misiniz? dedi
- KENDİN EĞİLİP ALLSANAA!!! diye teyzeden bi karşılık alınca Yavuz da
- Tamam alırım da ne bağırısoyusun ki dedi. Sonra teyze bi hiddetlendi bi bişey oldu böle bi sesini daha da yükseltip:
- Sus bakiim. Hıııı!!! deyince biz bi şaşırdık.
Öle deyince Selçuk kafasındaki komik karton doğum günü şapkasını tamamen unutmuş bi vaziyette döndü arkasını - Sen ne diyosun ya! falan diye çıkıştı kadına. Kafadaki şapka da olmasaymış...
-Bak hala konusuyo..Hıııı! Sus bakim! Güvenliği çağartıp attırırım sizi burdan..
Sonra Adnan
- Etrafa negatif enerji yayıyosunuz. deyince kadın:
- Senin annen var mı? Konusuyosun ordan var mı annen senin ?
Ben dedim orda adnan kalkıp öldürecek karıyı.. Sonra yan masadan
- Arkadaşlar takmayın ağırdan alın. gibi tavsiyeler de aldıktan sonra sustuk biz. Teyze hala baağrıyo ama var ya
- Sus bakiim! Hıııı
Hayır neden benim karşılaştığım bütün teyzeler böyle çatlak oluyo ki onu anlamıyorum. Yok mu şöle tonton teyzeler yaa...
Sonra kalktık sinemaya gittik ama giderken böle bizim yaşlarda bi tip birimizin omzuna falan çarpsa adamı ordavar yaaa..off düşünmek bile istemiyorum. Adamı resmen fiziksel şiddete maruz bırakırdık.Hani Organize işler'de Cem Yılmaz ın oynadığı karaktere göre iki türlü dayak vardı: normal dayak ve yaratıcı dayak.Hah işte bizim ki yaratıcı olan olurdu sanırım. Allahtan karşımıza kimse çıkmadı da filmimizi izleyip evlere dağıldık.

13 AĞUSTOS

2006-08-13T22:56:00.000+03:00

Evet bugün bir arkadaşım hatırlattıktan sonra bütün gün günün anlam ve önemini sordum durdum insanlara.. Aldığım cevapların hiçbirini beğenmedim.

-Hayat artık anlamsız geliyo bana be abi...
-Lan bi git.. death dinleme sen artık olum bence.

-Bi gün dediğin nedir ki şu koskoca insan hayatında torunum.. Yarın ölsek, bugünün anlamı çok büyük olurdu heralde dimi..
-Neyse anneane ya görüşürüz hadi.
-inşallah çocuum..
[-inşallah mıı.. :S (kafayı yicem ya off)]

- Benim doum günüüüm..ehi!!
- Dimi ben de onu şeyetcektim tam.. evet.

Şimdi günün anlam ve önemini açıklıyorum arkadaşlar bugün:
""13 AĞUSTOS DÜNYA SOLAKLAR GÜNÜ""
Ve gizli solak örgütümüz sayesinde bir gün dünyayı ele geçireceğimizi belgelemiş durumdayız.Ama tanıdıklar hemen tırsmasın. Size kıyak yapabilirim belki. Dernekteki forsumukullanıp sizin en geniş zindanlarda beslenmenizi sağlayabilirim diye umuyorum.

ÜÜÜÜĞĞBAAAEE

2006-08-09T17:18:00.000+03:00

Eskiden böle araba kornaları vardı, bilenler hatırlar.. "ÜÜÜÜĞĞĞBAAA" diye öterdi hani.
İlkokuldayken de kalem kutuları direksiyon şeklinde tutulup arabacılık oynanırken
bu ses çıkarılırdı. Yani en azından benim çevremdeki coşkun güruh öle yapardı. "Kalem Kutusu" dedim de... bi de böle bişey vardı dimi yaa?! "Kalem kutusu" puahahhah. Böle kalem koyardık içine..
Ben pek sevmezdim ortalıkta elinde kalem kutusuyla koşuşturup "ÜÜÜğğğĞĞĞbBAAA" diye
bağarmayı ama dışlanmamak uğruna hiç denemedim de değil. Neyse,
İlkokul 2'inci sınıftayken Güven İlkokulundaydım. Bizim sınıfta bi ikili vardı. Aynı
şeyler gibi, hımmm... Steinback'in George ve Lennie’ni, ya da Walt Disney'in
Darkwingduck'ı ve Launchpad'i gibi bi ikili işte.. ne kadar anlatabildim bilmiyorum.
Yani Arif Erdem ve Hakan Şükür gibi ya da Fred ve Barni gibi değillerdi, Erman Toroglu ve Sansal Buyuka, Cenk ve Erdem Beyler ya da Shrek ve Eşek gibi de değillerdi işte, nası diyim böle Karl Malone ve John Stockton vari bi ikili...
Neyse işte bigün tenefüste bunlar bahçede "üübaa" oynarken ben de mülayim bir vatandaş olarak kendi yolumda ilerliyordum.
İri ve aptal olanı bana dooru hızlıca koşmaya başlayıp "üüübaaa!!!" diye haykırarak gelip karnıma vurmuştu kalem kutusuyla.
-URNGH!
Karnımda hissettiğim acı inanılmazdı. Tüm sinirlerim yanıyordu, karburgalarım çatlamıştı belki de. Acıyla kafamı kaldırıp çocuğun suratına anlamlı anlamlı baktım. Aynen şöyle dedi:
-Korna çaldık ya...
Minyon olan verdiği direktifin yerine geldiğini görmenin verdiği hazla sırıtıyordu pişkin pişkin. Ama görmediği bişey vardı.
Tam da o anda arkasından geçen 5'inci sınıf öğrencilerinden biri ağbimdi.Ben kıvranırken yaklaşıp:
-Noluyo burda?! dedi
Minyon olan hemen:
- Şey biz üba oynuyoduk da abi.
- Naapıyodunuz, napıyodunuz?
- Üba oynuyoduk.
- Üba mıı?
- Üba.

(Artık abimin arkadaşı dayanamayıp)
- Yürüyün gidin lan burdan! deyince çocuk uçan tekme atmaya falan çalışmıştı da pis bi dayak yemişti abimlerden. Sonra da "arkam" olduğunu gördüğü için bana
yakın davranmaya başlamıştı. Nitekim bir dönem sonra biz gene taşınmıştık ordan da...

Defter Kaplamak

2006-08-01T19:13:00.000+03:00

Bi keresinde "Defter Kaplamak" sorunu yaşamıştım ben küçükken tayinler yüzünden sık sık okul değiştirdiğimizden dolayı. Annem kaplardı benim defterlerimi hep. Ben de bant hazırlardım anneme bi işe yaramanın verdiği hazla. Bi de defteri dik tutmaya yarardım annem bantları yapıştırırken :))
Burda sorun olan bu kısım değildi tabi... Sorun, eski okulumdan geldiğimde defterlerimin kırmızı saydamsı bir kap kağıdından kaplanmış olmasıydı. Bi gün çıkardım defterlerimi tenefüste masama koyuyorum bi grup dövülesi çocuk parmaklarıyla beni göstererek:
-EHEHHE KIIIIZ KIIIZ KIIIZ!!!
HAHAHAHEHE HEHEHHUAUA KIIIIZ
diye dalga geçmeye başlamıştı. Önce şaşırmış, sonra çok üzülmüştüm. Halbuki o ana kadar gözüme kötü görünmüyodu kap kağıtlarım. Önceki okulumda hiç kimse dalga geçmemişti çünkü. Meğer bu okulda öğretmen kız çocuklarına kırmızı saydamsı kapla, erkek çocuklarına da mavi saydamsı kapla kaplamalarını söylemiş. Ben ne bileyim, zaten yeni gelmişim salak salak bakıyorum etrafıma... Ama onlar gülerken aklımdan geçirdiğim bir şey daha vardı. Hayat boyu unutamayacağım bir şey. Önceki okulumda bir gün bir arkadaşım defterlerini gaste kağıdıyla kaplayıp gelmişti okula. Ben sanatçı ruhumla gaste kağıdının defterler üzerinde ne kadar da güzel göründüğünü, yarın ben de anneme söyleyip yapmalıyımı düşünürken bi grup yaramaz geçinen çocuk onla dalga geçmeye başlamıştı bile:
-FAAAKİR FAAAKİİİR!!!
O da hıçkıra hıçkıra ağlamış, yırtmıştı bütün defter kaplarını.. Bi de annesinden dayak yemiştir evde bu yüzden... Ben de vazgeçmiştim gasteyle kaplamaktan defterlerimi tabi olayı anlayınca biraz geç de olsa.
Çocuklar fazla acımasız oluyolar galiba o yaşlarda. Aynı sınıfta bi tarafta su geçirmez saatiyle sana hava atan bi çocukla "tavşan kaç tazı tut" oynarken diğer tarafta defter kabına bile para harcayamayan çocukla "kutu kutu pense" oynuyosun, ve hiç bi zaman bilmiyosun akıllarından neler geçtiğini biraz büyüyüp olgunlaşmadıkça zaman. Hayat pis bi olgu sanırım...ve sanki artık benim için yeterince olgunlaştı zaman.

M Harfi

2006-08-01T15:56:00.000+03:00

Ben çocukken zaman bir sümüklü böcekti. Şimdi ise bir tazı. Her geçen yıl aklımda topu topu bir saatmiş gibi kalıyor artık. Ve her yıl düzenli olarak git gide azalan bir dizinin rakamları gibi bir önceki yıldan daha çabuk geliyor.
İlk okul birinci sınıfta harfleri öğrenirken öğretmen tahtaya bir örnek çizer ve sonra öğrenciler de ona bakıp bakıp defterlerine çizmeye çalışır ya o harfleri... hatta harflerden önce ///// (slash) çizersin sayflarca.. ev ödevindir o senin çünkü belki de...
Şimdi hayat daha zor sanırım. Ya da ben eskisi kadar verimli kullanmıyorum zamanı. Birileri devam ederken bişeyler yapmaya ben tuvalet izni almışım sanki, mal mal işiyorum pisuara. Ve birileri benden daha fazlayaşıyor bu süreçte. Ben vakit öldürürken, onlar o vakti kullanıyor. Aynı birinci sınıfta "M" harfini tuvalete gittiğim için yanlış öğrendiğim gibi.. Hiç unutmam "L" harfindeydik, çişim geldi.İzin istedim çıktım. Döndüğümde M'yi çizmeye çoktan başlamıştı herkes. Ben sırf bu yüzden hala yamuk çizerim M'yi. Eheheh çişim gelmiş yaaa, salak ben! :))

Abiyle Kavga Sonlandırma Sorunsalı

2006-07-13T02:27:00.000+03:00

Hani kavgaların “laf sokma aşaması” vardır ya.. İşte o süreçten sonra artık biri altta kaldığını sezerse önce itişmeler başlar, sonra yumruklar girer devreye dimi... Biz abimle o raddeye gelmeden annem tarafından durdurulurduk tabi. Bazen durduramazdı da bildiğin kavga ederdik..bi de döner ona kızardık sen kızıştırıyosun diye; bu sefer de "terlikle" kovalardı bizi annem. Biz de yetişemiyo diye ranzanın üst katına kaçar ya da yatağın altına saklanırdık.. Canım annem ya yakalasa da vurmazdı hiç... üstüne bi de öpmeye falan kalkardı... Annem de bi ilginç..
Neyse işte; henüz kavgada en son lafı söyleyenin kavgadan galip ayrıldığını sandığım bu çağlardayken ben, çevremde bu konuda kendimi hayli geliştirebileceğim, kavga edilinebilitesi yüksek bir tek şahıs vardı: Abim :)
Ben hep yenilen taraf olurdum belki evet; ama düşe kalka öğreniyo insan tabi.. Küçüklük dönemlerime ait bu yoğun tartışmalarımızın sonlarıysa hep şöyle gelişirdi: Son sözü söyleyen galip olacak ya hani :)
-Tamam konusma artık ya!
-Sen de konuşma...
-Kes
-Sus
-Ya kes diyorum sana bak!
-Eeaah
-Bak Sercaan...
-Şşş...
-Adam hala şşş diyo ya!
-Şşşşşşşş...
-Sussana beeeaaa!
-Yav sustuk işte alla allaaa..
-SUUUUUSSSS!!!
-Sen sus bi
- YAU üffff yau...üüffff......nçh nçh nçh nçh
- ne cık cık cık?!...
-...
-...
diye biri vazgeçmediği sürece sonsuza dek sürüp gidebilecek bir son... ya da yeni bir kavganın başlangıcı :)
Yaratıcılığımı geliştirmiştir valla bu kavgalar :P ehuehehe

Nagihan ilk kopya çekişim ve ilk dallamalığım

2006-07-11T17:03:00.000+03:00

İlkokul birinci sınıfı Edirne’de Şehit Asım İlkokulu'nda okumustum. Çok tatlı bi sınıf öğretmenimiz vardı.
Sınav oluyoruz şimdi; Ben de yapamadım bişeyi, nası yazılıyodu hatırlayamadım mı bişey oldu. Sol ön çaprazda Nagihan oturuyodu:
-Şşşt! Ali ata bak nası yazılıyodu? Şşştt! dedim.
-sajksaphia (Artık bi şekilde söyledi bana nası söyleyebildi bilmiyorum ama anlayıp yazmıştım hemen.)
Aradan bi kaç dakka geçti. Bu sefer o bana bişey sordu:
-Sercaan..şu nası oluyodu,bişey bişey?
-Söylemem.
-Yaa.. ama ben sana söylemiştiim..
-Naapıyım söylemeseydin.
Çok şerefsizmişim yaa... Nefret ettim kendimden. Bahse varım o kız hayatında bi daha kimseye kopya vermemiştir. Kız bi de hoşuma gidiyodu benim. Unutamadım hala bak...Sonra tam ben ikinci sınıfa geçtim biz taşındık Edirneden..bi daha da görmedim Nagihan’ı...

Dostum İstanbul

2006-07-11T00:22:00.001+03:00

İstanbul’daydım haftasonu.
Hem mutlu etti beni hem durağan zamanın içinden çıkmamı sağladı. Tatilde olduğumu hatırladım birden. Ama bi yandan da hüzünlendim halime. Bana asla gerçekleşmeyecek hayalleri kurmayı öğreten sokakları hatırladım, sırtı bana dönük onlarca insan sokaklarda, birbirinden habersiz onlarca farklı hayat... Hepsinin farklı dertleri var. Pier Loti’de denize karşı oturmuş, uzaklara dalmışlar, martılarla paylaşabildikleri dertleri, denize haykırabildikleri umutsuz aşkları var, benim gibi değil hiçbiri…benim gibi değil…
Bira içerken üstünden süzülen martılar var istanbulda… ve hayallerin var kurabileceğin yüzündeki serinliği hissettiğinde denizden gelen esintinin kokusunu derin derin çekerken içine…
Kaç gündür deli gibi içkiye vermiştim kendimi ankarada.. ii geldi Istanbul.. dertleştik biraz açıldım.. evet, evet ii geldi İstanbul. Önce "Hadi gidin kardeşle oynayın parkta" dedi boğaz köprüsü, sonra galata kulesi kız kulesine olan platonik aşkını itiraf etti bana.. Görüyomuş ama yanına gidemiyomuş. "anlıyorum seni" dedim... "anlıyorum". Sonra da Jonathan Livingston'u gördüm havada sendelerken. Vapurdan ona ekmek attım, yakalayamadı... olsun. Nemo yedi ekmeği sonra...

Mühendis vs Kısrak

2006-07-07T02:17:00.000+03:00

Geçen ay Milliyet'te bi haber okumuştum. Bu konuda bişeyler yazayım dedim durdum günlerdir ama bu konuyla ilgili hiç bi anım yoktu.. umarım da olmaz :) Ama haber o kadar trajikomik ki zaten bu konuda komik bi anım olmasına gerek olmadığına karar verdim en sonunda.Haber Can Dündar'ın köşesine şöyle yansımıştı:
"-Geçen ay Abant'ta bir mühendis, kiraladığı Ceylan adlı kısrağa tecavüz ederken yakalandı.
-At sahibinin takibi sonucu iş üstünde yakalanan mühendis, "hayvana cinsel istismar" suçlamasıyla gözaltına alındı.
-Bolu Hayvanları Koruma Derneği üyeleri, Ceylan'ı ziyaret edip şeker verdiler, "insanlık adına" attan özür dilediler, satılmasını engellediler.
-Dernek üyesi bir kadın olay yerinde, "Utanıyorum atın gözlerine bakmaya" diye başlayan bir şiir okudu. "
Dernek üyeleri de bi manyak ya...
O deil de;
Kardeşim anladık sen makine mühendisisin, yıllarca kızsız ortamlarda bulunmuşsun, erkekçi olmayayım diye çaba harcamışsın,güç sarfetmişsin bu süreçte.. tamam ama o kadar da deil be kardeşim! Hayır bana gelip desen ki "Atı çok beğendim" ya da "Biz birbirimizi seviyoruz." falan anlarım. Gidip tecavüz etmişsin be abi!. Hadi onu da anladık da.. haberlerde "mühendislerimizin hali bu mu?" diye geçti olay... Biz de okuyoruz, biz de mühendis olacaz...yapmayın gözünüzü seveyim. Noluyo?

İKS(X) Mİ? ÇARPI(X) MI?

2006-07-03T03:08:00.000+03:00

2 sene öncesiydi...Üniverste 1, Electronics101 dersindeyiz. Ders geniş lablarda geçiyo.. bi de tahta koymuşlar hoca birşeyler anlatırsa diye... Onu da oturduğunuz her yerden görmeniz mümkün olmuyo tabi, kocaman bi mekan.. Sütunlar falan var bi de işte inşaat gereği... Hoca da bu probleme çözümü bulmuş tahtada bişeyler anlatacağı zaman herkesin sandalyesiyle yaklaşmasını istiyo işte. Ben de oturmuşum en arkalarda bi yere, önceki gecenin uykusuzluğunun da verdiği dingin, mülayim bakışlarla hocayı dinliyorum...
- SEN!? Dedi
Tahtada ne yazıyo?
Ben kalktım ayağa sağa bi adım attım, kafayı da hafif eğip önümdeki sütunu görüş alanımdan çıkararak baktım; tahtanın sol alt köşesine küçük bi x çizmiş.
- İks.. dedim
(ama bi kıllandım da hani.. lan yoksa çarpı işareti mi deseydik diye..)
- Peki dedi hoca.
Sonra sol yanımdaki çocuğu işaret ederek
- Sen söle bakalım tahtada ne yazıyo?
Çocuk da kıllandı tabi benim gibi .. “ulan var bi bokluk bu soruda ama hadi bakalım” modunda iki adım attı sağa eğildi meğildi baktı kafayı kaldırdı:
- İks hocam dedi. Hani yanlış cevap da olsa iki kişi olalım tırsaklığı mı bürüdü çocuğu artık bilimyorum.
Hoca “tamam otur” dedi. Bu sefer de sağ yanımdaki çocuğa dönüp
-Sen söyle ne yazıyor tahtada?
Adam kalktı, şöyle kafayı sağa eğdi hafiften, hocanın bizim cevaplara verdiği hoşnutsuz tavırdan da etkilenmiş olacakki
- Çarpı işareti hocam o! dedi heycanla... Kahraman olacak ya... Yanlış da olsa radikal olmanın verdiği hazla hocaya döndü...

Sonra hoca üçümüze de baktı baktı ve şöyle dedi:
-Akıllı oğullarım benim. Ben siz oturduğunuz yerden tahtayı görebiliyo musunuz diye soruyorum.. Niye ayağa kalkıp, yürüyüp bakıyosunuz?!

Milkşeyk Vanilya...Evet, Hemen Geliyor..

2006-07-01T01:47:00.000+03:00

Geçenlerde liseden bi kaç arkadaşımla buluştuk ve bi kafeye gittik... Kafeyi deşifre etmeyim hadi şimdi burdan da, çok sinirimi bozdular yaa...
Neyse ben aldım elime menüyü,garson kız geldi başımda bekliyo baktım portakal suyu yazıyo:
-Portakal suyu var mı? dedim
- Yok dedi
Menude enteresan şeyler vardı, baktım:
-Üzüm suyu var mı? dedim
-Yok kalmadı dedi
-Peki Milkşeyk var mı? dedim
-Hah! O var bak... dedi.. samimi de konusuyo, sırıtıyo şirin şirin falan...
İstersen ondan geitiriyim, neli seversin en çok? dedi
- Vanilyalı olsun o zaman dedim (artık burda ilişkiyi ilerlettik baya sanki :) )
(beraber içelim otur sen de mi deseydim naapsaydım.. bak hiç de aklıma gelmedi yaa...)

Yarım saat sonra bir milkşeyk geldi aabi... bildiğin "soğuk süt" :)))
Garson güzel kızdı da içtik ne geldiyse salak gibi...kızamadım da kıza şimdi..bi gülşümsüyo ki sormayın. Arkadaşları da görmüyodum uzun zamandır ii oldu bu buluşma işi... Dur ben yarın gene gideyim o kafeye.. :P

Kıllı Bilader ve Ehliyet Sınavı

2006-06-28T14:32:00.000+03:00

Şu ehliyet sınavı olayı ne garip işliyo Türkiye'de yaa... Geçen bi arkadaşla konustuk da sınava yeni gircekmiş mi girmiş mi artık...
-Stajer sürücü mü olcaksınız siz şimdi? dedim
-Yoo.. dedi
Ya bize sistem değişcek diyolardı ama..siz ucuz kurtuldunuz, stajer sürücü olmayacaksınız diyolardı 2 sene önce.. E hani? hala aynı halt imiş uygulamadaki... Bildiğin kandırıldık ya! Üstelik ben aynı gün bi de Calculus sınavına girmiştim. Üniversteye yeni gelmişsin, hayatında ilk kez bi vizeye gireceksin, heycanlısın, zaten hocan kıl bi adam... ve sen sınavın bi gece öncesinde ilk kez eline aldığın ehliyet kitabını açıp çalışmaya başlıyosun. Aklından türev ve optimizasyon soruları geçerken önündeki kitapta şöyle bi soruyla karşılaşıyosun:
Vites kırılırsa aşağıdakilerden hangisi olur?
A)Çalışmaz B)Yerine Yenisi takılır C)Yola devam edilir D)El freni vites gibi kullanılır
:))Yauu bişey derdim de neyse...
Sınav günü sabahtan gidip sınıfımı buldum oturdum. Kapı yanı, önden ikinci sıra. Önümde aygır gibi iri, kıllı bıyıklı bi genç... Kollarda jilet izleri. Döndü arkasını ve şöyle dedi:
- Bilader senin ilk yardımın iyi midir?
- Eee...i-i-..yii. (sabah sabah...tipi görünce şaşırdım bi de tırstım hayır da diyemedim)
- Hah! Tamam... Benim de motorum iyi..
- allaaağ şimdi s.çtık... (dedim ama bi kendim duydum.)
- NEY?!!
(anaaam...)
Adam yan yan oturdu bütün sınav ya..baktım olcak gibi diil..bitirdim hızlıca çıktım,napıyım... Toparlanırken de adam fısıldayarak:
- Kalkma lan..Lan kalkma...Kalktın mı?... Lan?!
Kağadı verdikten sonra adamın önünden geçerken yüzyüze gelmemek için çok çaba harcadım ama nası bi meraklıysam son anda bi gözgöze geliverdik...
ifade: yüzünü ezberliyorum bak bi daha karşılaşırsak s..tim belanı!
:)) Hala karşılaşmadık; ama umutluyum... :P

ZONK

2006-06-25T23:40:00.000+03:00

Abim okula başladığı zamanlar, 6 yaşında başlamıştı kendileri, evde çok sıkılır olmustum... Okula gitmek istiyodum ben de. Ama yaşım küçükmüş henüz...öle diyolardı. O zamanlar Erzurum’daydık... aradan bir iki sene geçti...Edirne’ye taşındık; ama ben hala küçüktüm okula gitmek için.
Ben de abim gelinceye kadar bişeyler hazırlıyodum evde, o gelince de onları oynuyoduk beraber ;) O zamanlar televizyonda bi yarışma vardı, hatırlarsınız belki.. “SEÇ BAKALIM”: Erhan Yazıcığolu’nun kanal 6 da sunduğu maskeli baloya benzeyen bi yarışma... “Büyük kutu mu cebimdeki mi?” gibi garip sorular sorardı yarışmacılara..Hani seçilen perdenin arkası boşsa kızların ellerindeki kartonlarda ya da saman yığınlarının üzerine yerleştirilmiş kartonlarda “zonk” yazardı.İşte o yarışmanın benzerini yapmıstım bi keresinde evde..

Ranzanın arasına battaniyelerimizden sıkıştırmıştım. 3 tane perde düşünün üst yataktan alt yatağa sarkan..arkalarına da hediyeler falan yerleştirmiştim.. Birine de Zonk koymustum :) Neyse abim gelip oynamıştı da çok gülmüştük beraber.. Sonra o da bana final kısmını yapmıstı yarışmanın.. 3 tane zarf hazırlayıp komidinlerin çekmecesine sıkıştırmıştı. Fakat zarflardan sadece ikisi bir çekmeceye sığınca, o da son zarfı başka bi komidinin çekmecesine sıkıştırmıştı. Ben gelip seçmeye çalışırken söyle demiştim:
-Yaa ama sen ben seçebiliyim diye içinde araba olanı buraya ayırıp koymussuuun...
Sonra açıp bi baktım ki hakkaten “araba” o zarftaydı. Fakat bilmediğim bi şey vardı.. Aylar sonra öğrendiğim bişey:
Meğer üç zarfta da “araba” varmış... abim üçüne de “araba” koymus...üstelik sadece 8 yaşındaydı henüz... evet abim, abim benim...

En Boktan Anım: Foseptik Çukuru

2006-06-20T23:33:00.001+03:00

Hani benim sarı bi bisikletim var diyodum ya... İşte o bisikletle foseptik çukuruna balıklama atlayış yapmıştım ben zamanında.. :) Hani Hopdediks var ya şerbet kazanına düşmüş küçükken, sonra domuz gibi olmus hani.Evet ben de bok çukuruna düşmüştüm küçükken. Hem de çok sevdiğim sarı bisikletimle.

O yaz Marmara Ereğlisi’ndeki askeri tesislerde yapıyoduk tatilimizi. Abim ve ben de o yıl yeni alınmış bisikletlerimizi de götürelim istemiştik tatile. Götürmesine götürmüştük ama ikimiz de bisikletler yüzünden sakatlanmıştık o yaz. Zaten yeni yeni öğreniyoduk iki tekerlekli bisiklete binmeyi...

Tabi ben sürekli düştüğüm için bozulmustu benim bisiklet iiyce :) Benim bisikletin frenleri tutmadığı için: sağ ayağımı arka tekerlekle demir arasına sokup, öyle durduruyodum bisikleti. Annem de ayakkabılarım nası bu kadar çabuk eskiyo diye merak eder dururdu..Üstelik sadece sağ ayaktı çabuk eskiyen :) söyleyemezdim bi türlü...
-Anne şimdi fren olarak kullanıyorum da ben ayakkabımı biraz...ondan.

O gün de yokuş aşağı gidiyodum işte son sürat...ilerde yol aniden sola dönüyo..karşıda da foseptik çukuru var...Malum o hızda dönemedim. Bi çarptım kaldırım taşına...bisikletin arkası kalktı havaya, ben havada bisikletle beraber 2 salto, 3 parende atıp balıklama düştüm çukura... Sonrasını hayal meyal hatırlarım... Karaltı, sesler ve bok kokusu...

Bakıyorum gökyüzüne yattığım yerden nooluyo lan diye...Bi de bisiklet boyumdan büyük, kaldım altında kalkamıyorum..sonra ağbim gidip yardım çağarmış da kurtulmustum.
-Asker ağğbi asker ağğbi!!! Kardeşim bok çukuruna düştüüü!..

Arabanın Kaskosu..Hmm evet.

2006-06-19T23:28:00.000+03:00

Geçen sene ehliyeti yeni aldığım zamanlarda... bir tatil günüydü sanırım. Sabah babamın daireyi aradım:
- Baba arabayla okula spora gidecektim de, gitsem mi ki? Hani...
- Yau..olum şimdi....nası olcak o iş?
- İşte bincem gitcem... Abime de lazım değilmiş..
-Hmmm..yau şimdi sen güveniyo musun kendine daha?
-Eveeet...
-De işte ben......de güveniyorum da...işte..
-Ya gideyim ya..bişey olmaz..Söz.
-Neyse arabanın KASKOSU var git bakalım... (ses tonu zamanla kısılmaktaydı,adeta bi hüzün kaplamıştı ortamı)
-Saol :) (Dııııt dıııt dııt)

Sırt çantamı kaptığım gibi Fırladım bindim arabaya, başladım sürmeye.. Yolun ortalarıydı sanırım.. Şöle bi düşündüm de “Arabanın KASKOSU var git bakalım” demişti..
Ya adam direk gözden çıkardı arabayı ya...Tamam vuracak bu...kesin vuracak...neyse artık vursun bari...napalım...

GASETLER GAÇA?

2006-06-15T15:28:00.000+03:00

Lise-2'deydim sanırım. Dersaneden çıkmış, Yüksel Caddesi'nden otobüs durağına yürüyordum. Sıradan bi gün gibi duruyordu ilk bakışta... öğrencilerde arkadaşlarından düşük puan alma korkusu ya da dereceye girme tutkusu herzamanki gibi mevcuttu, eylemciler dizilmiş pankartlarını gösteriyorlardı, peçeteci çocuk aynı yerde yalvarıyodu insanlara, taksiler kırmızı ışıkta geçiyolardı, İşportacılar yerlerini almış, çekme kasetleri,kopya CDleri ya da tarihi geçmiş dergileri satma derdindeydiler yine. Bense bunları düşünerek yürüyordum kendi yolumda kulağımda tınılarla...Taa ki kaset satan işportacının önündeki yazıyı görene dek:
"~GASET SATIŞLARIMIZ BAŞLAMIŞTIR~"
Tabi ben de durur muyum, durmam... gittim adama şöle dedim:
-Abi Gassetler Gaça?
Adam ne dedi biliyo musunuz...hiç unutamıyorum yaa, ince bir ses tonuyla:
-Kasetlerimiz bir milyon Türk Lirasından başlıyor canım. Aradığınız bir şey var mıydı?
-Hıı......yoh-yohtu. (Afallamıştım resmen...)

Çekirdek Çitleme Yöntemi

2006-06-14T11:13:00.000+03:00

Bi keresinde de yine gitmişiz böle misafirliğe... ben de çekirdek çitleyemiyorum o zamanlar. Evde yerken, önce bi ağzımla yarıp, sonra elimle, gayet kendi geliştirdiğim pratik yöntemlerle,açabiliyodum. Misafirliğe gittiğimiz o gün de nası acıkmışım ama anlatamam... Evin hanımı da bi kase çekirdek getirmiş önümüze, birer de çay koymuş oturuyo mal mal. Sıcak zaten çay, susamışsın içemiyosun...İsteyemiyosun da "Bi bardak su şeyetcektim de ben Nurgül Hanım Teyze de...öle hani biraz susamışım gibi geldi de bana azıcık,hani içsem mi ki bi..." nası istenir ki yaa. Ben hala çekinirim su istemeye az tanıdık bi aileyse misafirliğe gittiğin. Tabi suyu isteyemedim ama çekirdeği ağzımda çitliyo taklidini süper yapmıstım.
1-Önce umursamaz bi edayla bir tane çekirdek alınır.
2-Ağıza götürülür.
3-Çitler gibi yapılır; ama sadece ilk yarma darbesi verilir
4-Darbe başarıyla gerçekleştirildiyse çekirdek geri ağzıdan çıkarılıp kül tablasına yönlendirilir; ama atılmaz.
5-Yok darbe başarıyla gerçekleştirilemediyse çekirdek öylece çiğnenir.Nası olsa sonra çıkıyomuş arkadan.O gece öğrenmiştim bunu. :)
6-Çekirdek sehpanın altında hızlıca el yordamıyla açılıp, kabuk avuç içinde saklanarak yeni bir çekirdek alınır ele...ve böle sürüp gider :)

Biz Yemeyiz

2006-06-14T11:02:00.000+03:00

Küçükken misafirliğe gidildiğinde oturursun ya ezik ezik öyle bi koltuğa... Abimle de ayrı yerlere oturmamaya gayret ederdik biz. İçeri girer girmez fırlar bi koltuk bulur yanyana otururduk. :) Böyle oldu mu daha bi kuvvetli hissediyo insan kendini. Hatta sıkıldın mı muabbet edebiliyosun fısır fısır. Ama gülme tuttu mu anlaki orda bittin. Kriz gelir. Neyse sonra evin hanımı gelir bişeyler ikram eder; önce çekinirsin almaya, sonra annene bakarsın,onay gelirse alırsın bi tane, ağbin de alır tabi...Kadın ama gitmez hemen genelde ve "Birer tane daha alır mısınız çocuklar?" sorusunu yöneltir. Tabi bu soru sana sorulmamıştır. Direk ağbiye sorulur, o büyük ya... Tabi o da artık büyümüş olmanın verdiği özgüvenle anneyle hiç iletişim kurma gereği duymadan: "Yok. Biz yemeyiz." der...
-Ulan belki ben yiicem!!!
(Tabi ağbim biz yemeyiz dedikten sonra da çıkıp "Evet ben yerim!" denmiyoki hayvan gibi... bildiğin yiyemediğinle kalıyosun öle sap gibi.)

Peçete Dağıtma Fobim Var Sanırım...

2006-06-13T22:38:00.000+03:00

Gene annemin gün yaptığı günlerden birinde henüz en saf olduğum yaşlarımdayken ben, artık ilkokul 1 mi 2 mi..neyse, odadan çıkıp mutfağa sıvışmayı başarmışım görünmeden kimseye. Tabağımda biten kurabiyelerden alacam tabağıma tam, annem olayın vahametinden habersiz bana mutfakta:
-Şu peçeteleri götürüp dağıtır mısın yavrum, noolur bak hatırım için! dedi
-OLMAAZ!
-Hadi bak, kırma anneni..
-YA OLMAZ YAĞA!
-Olum hadi lütfen bak ellerim kirli benim noolur..
-Ya ama ya....
-Oğluum. (ses tonundaki ciddileşme sezilmeyecek gibi değil ama)
-Ya ufff tamam VER!

İçeri gittim başladım dağıtmaya, bi kadına geldik. Tam peçeteyi koyacam önündeki sehpaya, bi de ne duyayım:
“Ay ay...peçete de dağıtırmış. Evin kızı!”
-NeeEEEA? :S
Nası bi kendimden geçtiysem bütün peçeteleri karının suratına fırlatmıştım var gücümle!
-HIYAAAAAAA!!! >:(
O gün bugündür peçete dağıtamıyorum kimseye... :) Lütfen istemeyin ya... Şöle suratının orta yerine geçiresim geliyo isteyenin...

GÜN

2006-06-13T22:33:00.001+03:00

Çocukken en nefret ettiğim günler, annemin gün yaptığı günlerdi... (bu da nası bi cümle olduysa artık) Eve bi grup kadın gelir... Salonda pasta böreği götürürken bağara bağara konusurlar... taa odadan duyarsın seslerini ve özellikle iğrenç kahkahalarını...
Hani bi opet reklamı var ya “ONA DİĞİİİL BUUNA BİNELİİİM” diye baarıyo bi grup dövülesi çocuk. Aynı onlar gibi bağrarak saçma sapan şeyler konusan bu karı milletine, onlar gelmeden sokağa top oynamaya çıkamazsan, annenin yoğun ısrarlarının da etkisiyle hoşgeldiniz demeye çıkmak zorundasındır. Henüz iraden annenin ellerindedir çünkü. Kapıdan hoşgeldiniz dersin ama hemen üstüne atlayıp elleriyle suratını ittirme suretiyle ellerini öptüren bu insanlardan gelen “Ay nası da büyümüş! Bu küçüğü dimi Semoş?” sesleri salonda yankılanırken, hayattan nefret ettiğini bikez daha anlarsın. Hayır zaten içeri girip de insanların tabaklarının dolu ötesi olduğunu görünce, pastadan sana az kaldı diye yeterince üzülmüşsündür yani. Bak sinirlendim gene yaa.. Canım da pasta çekti, iyi mi? Nerden bulcam bu saatte ben pastayı şimdi?

O Oyuncak Bozuk...Onu Öyle Yapmışlar.

2006-06-13T21:43:00.000+03:00

Ben küçükken, büyüyünce ne olacaksın diye sorduklarında "oyuncakçı" derdim. Böylece istediğim her oyuncakla istediğim kadar oynayabilirdim kimseyle paşlamama gerek kalmadan. İnsanın bi abisi varsa küçük yaştan öğreniyo paylaşmayı, bir şeyleri ortak kullanmayı...Zaten yiyosa paylaşma da(!) o konuya hiç girmeyelim. :)
Ya da sen henüz doğmadan kırılmış bir oyuncakla oynamayı öğreniyosun zamanla..Onu "öyle" belliyosun çünkü. insanlığın varoluşunu kabullendiğin gibi, o da kırık yaratılmış bir kamyon senin için senin küçük dünyanda.
Geçenlerde bi misafir geldi de, yeni çaktım bütün o oyuncakların önceden "biri" tarafından kırılmış olduğunu. Gelen ailenin küçük veletlerinin önüne boşalttık hala duran bütün eski oyuncaklarımızdan dandik olanları. Ötekileri de depoda saklıyoruz hala eheh. Neyse sonra çocuk eline büyük kırmızı kamyonu aldı ve bize dönüp şöyle dedi:
-Bu bozuk mu?
-Bozuk.
-Kim bozdu?
-Biiiz...
-Hanginiz?
(-Lan ne bilim hangimiz, bozulmus işte alla allaaa...) demedim tabi de. Düşünmedim de diil. Sonra bi baktım bu, o kamyon...
-Lan o bozuktu ki zaten dedim.
-Nası? dedi...
-Yani o bozuk...onu öle yapmışlar....
cümlenin sonlarına doğru kısılan sesimi duyunca birden bi şeyler çıt etti yüreğimde :P :) Yıllar sonra bir gerçeği farketmenin hazzı ve hayal kırıklığıyla sessizce odama çekildim ardından.

Racır Rabit

2006-06-13T21:33:00.000+03:00

Şubat ayında anılarımı yazmaya başlamıştım ya.Şimdi bi anımı daha hatırladım şu şiiri görünce:

Her akşamüstü oyuncakçı
camekanından çocuk
ellerinin izlerini
siler...

Sunay Akın

Bizim semtte bi oyuncakçı vardı, vitrininde mükemmel oyuncakları olan...ya da bana mı öle geliyodu ne... Neyse.
Ama bi tanesi vardı ki...Vitrinde durduğu yerden gözlerimin içine bakıp, "beni aaaaal beni aaal" diyodu resmen. O oyuncakçının önünden her geçişimizde vitrine yapışır ona bakardım... Sonra da biçoğunuza da olduğunu umduğum "babam diye bi başkasının peşine takılıp yürümek ve tam elini tutmak için kafayı kaldırdığında başka bi suratla karşılaşıp tırsmak" durumunu yaşardım. Allahtan abi diye bişey var da"Sercaaan, sercaaan!" diye uyandırırdı beni trans halimden...
O oyuncak Roger Rabbit'ti, evet ve hiç unutmam, o zamanlar kiralanabilen Raksotek Video Kasetlerinden birinde izlemiştim filmini... Hey gidi racır...gözleri kopmuştu da başka bi oyuncağınkileri söküp ona yapıştırmıştım... ne günler yaa..nelerle uğraşıyomuşuz...şimdi yok mikroişlemci, yok devre analizi, bi gidin abi bi gidin ya...pofff

Saving. Please don't turn off your computer... :P

2006-06-13T01:19:00.001+03:00

Var mı böle bi laf yaa... ben de kapatacaktım tam.. hay allah..

Abi yapmışsınız mükemmel bi oyun "Fable" adında tamam bravo ;ama seyvlerken bu mu denmeli yani... küfret daha ii be kardeşim. :) Saving World. Please don't turn off your computer.

Dijital Sanat

2006-05-24T20:02:00.000+03:00

Tamamen photoshop kullanarak sıfırdan yarattığım iki çalışma.

Şebnem Ferah - FluğPastıl
Şebnem Ferah - Gün Batarken

Pilav Pişince...

2006-05-13T14:20:00.000+03:00

Okuldan gelmişim karnım aç:

-Anne, yemek ne zaman olur?
-Pilav pişince...

Ya! nası bi cevap bu anlamıyorum ki...E peki Pilav ne zaman PİŞER!? Spesifik bişeyler söle yaa!...Saat diye bişey icat edilmiş... "pilav pişince"...nası bi sinir olduysam...baarmışım kadına...Doğal olarak şaşırdı tabi kadıncağız...

Bu arada yoğurt, pilav, bol tuz ve pul biber: bulamaç yapıyosun...mmMMmm...süper olur tavsiye ederim. Yanında da taze ekmek varsa offf...Anneme söliim de akşama pilav yapsın gene. ehehe...

Dil Çıkarmayı Bırakıp Küfretmeye Başladığım Gün ve Gıcık Abla Kişisi

2006-05-11T01:22:00.000+03:00

İnsanlar küçükken birbirlerine kızarlarsa dil çıkarırlar dimi? Bu durum belli bi yaşıma kadar bu konuda gayet başarılı bulduğum ben kendimde de mevcuttu. Taaaa ki o lanetli güne kadar;

Ben ve çevremdeki diğer bütün çocukların en iyi kullandığı silah “dil”di o zamanlar. Büyüklere çıkarınca kızıyolardı belki ama, kız çocuklarına gösterirsen dilini, tartışmasız çok bozuluyolardı. Hatta bi tanesini bu yolla ağlattığımı biliyorum. Erkek çocuklar da o yaşlarda böle karşılıklı dil çıkarırlardı yumruk atmak yerine. Neyse, işte tam o çağlardayım ben de…bi gün bi ablam, adını hatırlayamasam da karşı cins olduğu aklımda yer etmiş bu büyüğüm, bana aynen şöyle dedi. “Bu dil çıkarmak ne demek biliyo musun? Pipimi görün pipimi… bakın benim pipim böyle, demek…” ve ben bu önermeyi duyunca çocukluğun verdiği saflığında da etkisiyle hemen inanmıştım ablaya. Hatta direk “bu güne kadar haybeye yaşamışız lan” moduna girmiştim. En iyi kullandığımız silah, saçma sapan, çok salak, hatta utanç verici bir anlama geliyomuş meğer. Şimdi bütün o karşılıklı dilleştiğim kız çocukları bunun anlamını biliyo muydu yani diye düşünmeye başlamış, utancımdan kızarmıştım resmen. Ve o lanetli gün, artık dil çıkarmak yerine, küfretmek çağına geldiğimi sezmeye başladığım anlar bütününü içeren gündü. Ne yazık!

Japoncacı

2006-05-11T00:48:00.000+03:00

Japonca Hocam nası sevimli bir hocadır anlatamam size yaa.. Resimdeki o diil tabi de...

Çarşambaları gelse de “Japanese Basic 2” dersine girsem diye hevesle bekliyorum. Şahan’ı ya da TV Makinasını izlerken daha az gülüyorum dersem yeridir. Kadın anime gibi...

Hele geçen sene birinci sınıftayken, daha ilk dersler, kadın şimdi örnek veriyo…Bütün örneklerde de Ali İhsan geçiyo.
Lan diyorum, Ali İhsan kim? Ahmet, Mehmet dese ya… Ne bu? Ali İhsan, Ali İhsan…Nerden öğrenmiş bu ismi? Sonradan, ilerleyen haftalarda anladım ki kadın meğer Ali-San (Ali Bey) diyomuş. :))))

http://84.44.114.44/show.asp?t=saeko+ohashi

Photo Hunt

2006-05-07T19:26:00.000+03:00

İki resim arasındaki 6 farkı bulun... :P

Oyun

2006-04-15T10:56:00.000+03:00

Geçen sene yazdığım oyunun "Dijital Labı" kısmının demosunu oynamak için tıklayın.

Geçen sene yazdığım oyunun "Final Notum" kısmının demosunu oynamak için tıklayın.

Geçen sene yazdığım oyunun "Geyik Savaşı" kısmının demosunu oynamak için tıklayın.

Bu sene subat tatilinde Fıratla beraber JAVA'da yazdığımız oyun Civa Cevdet'in ilk versiyonu için tıklayın.

Kalabalıktaki Yalnızlığımız

2006-04-11T22:58:00.000+03:00

Karanlıkta kaybolmuş şu kalabalığın arasındaki bu kamburu çıkmış soluk yüzlü, uyurgezer ben miyim? Ben miyim bu kameranın kadrajına sığamayıp zamansızlıkta kaybolmuş, siyah beyaz arkafonda yürümekten bıkmış korkak? Ben miyim durup yukarı bakarak hayatını sorgulayan aciz kul...Ya da bitek ben miyim hayret eden bu düzene? Bizlere dayatılan bütün bu şartlandırmalardan sıyrılıp dayanılmaz bir stres eşliğinde, anlamsız bir ifadeyle çevresini seyreden ben miyim? Durmadan hayatına acımasızca küfredenleri dinleyen, ışığın yerini görüp de kimseye söylemeyemeyen, kaçınılmaz toplumsal yazgılardan nefret etse de mutluluk ve erdemin sırrını yapmak zorunda olduğu şeyi sevmekte arayan bu oluşum ben miyim gerçekten? Kayalıklarda dalgalarla konuşan ya da martıların yakarışlarını duyan bi ben miyim? Ben miyim ulan bu insan geçinen canlı varlık..Canlı mıyım ben Tanrım ya, yoksa ölü müyüm... Kim bu insanlar, sen kimsin, canlı nedir, nerdeyiz biz, sen nerdesin? Yaşamak böyle mi yapılıyo?
Doğru mu gidiyoruz? Partial puan veriyo musun? :P
Amaç ne amaç, onu soruyom.

uff mutsuz olmak için o kadar çok nedenim var ki...

Yaşam vs Ölüm

2006-03-31T12:05:00.000+03:00

Saadettin Dedemi de kaybettikten sonra iyice düşünür oldum yaşam üzerine. Aslında tam da ölürken anlarmışız hayatta olduğumuzu. Nefes alıp verebildiğimiz için mutlu olmamız gerek bizim ya. Oysa...

Hatta şimdi kelebeklerin neden hiç durmadan etraflarına mutluluk saçtığını daha iyi anlıyorum ömürlerinin bir gün olduğunu düşününce. O yüzden tadını çıkarmak lazım dünyanın herşeye rağmen:
Bugün okuduğum haberlerden utansam da, güçlüler güçsüzleri hergün biraz daha ezse de, Afrikalı çocuklar açlıktan ölmek üzereyken, daha ölmeden yanlarında akbabalar belirse de, insanlar din ve ırk uğruna birbirlerini öldürse de, Bush gibi bi adam dünyayı yönetse de, dedem ölümüşse de, arkadaşlarımla kavga ettiysem de, o beni sevmese de, hergün sokaktaki o mendil satan çocuğu görmezden gelemesem de, satın aldığım her lokmada lokmayla beraber kazık yiyosam da; soğuk bedenimin üstümde yerkürenin ağırlığını hissetmeden önce biraz tad almalıyım hayattan. mutlu olmalıyım...

(Şubatta yazdığım bi iletimden alıntı:)
Mutluluk bir gece yüzünde hissettiğin esintidir. Tüylerini diken diken eden ürpertidir huzurlu olduğunda mutluluk. Ya da yorgunken içtiğin bir fincan kahvedir. Bir sorunun çözümünü bulduğundaki titreme hissidir ya da kendiliğinden uyanmaktır bir sabah...Gece yarısı üşüyen kolunu yorganın içine almaktır, ya da aşkını haykırmaktır sevdiğin kıza...Dostlarınla kafa çekmektir ya da hiç olmadık bir anda annene sarılmaktır mutluluk. Denizin dibinden kum çıkarmaktır, ya da sadece bebeksi bir gülümseyiştir tanımadığın bir yüzde. Coşkulu bir günaydındır söylenen ya da gondoldan inip kusmaktır lunaparkta. Mutluluk hayatın ta kendisidir aslında, finalden 40 alsanda gülebilmektir, Uykusuz da kalsan bir proje uğruna, o projeyi bitirebilmektir. Hayat güzeldir aslında, hayat güzeldir...

Ay Tutması

2006-03-30T21:40:00.000+03:00

Dün güneş tutulurken aklımdan geçirdiklerimin tutarsızlığı yukarıya kaldırılmış bu başın aslında yere baktığını hatırlattı bana. Yukarı bakmaktan nerdeyse boynum da tutulacaktı Güneş’le beraber.. zaten ne Güneş tam tutuldu Ankara’da, ne de benim boynum.

Güneşle aramıza Ay sokuluyordu yavaş yavaş. “Ben de varım, beni de sevin ulayn, düşünün hep...” der gibiydi. Güneşe kafa tutyordu sanki. Tam da o anda Güneş’i nerdeyse kapatabiliyordu üstelik. Küçük de olsa cüssesi, gücü yetiyordu bir kaç dakika için. Ama yine de kimse “Bakın bakın Güneşi Ay tuttu!” Demiyordu... Güneş kendi tutuldu sanki... Güneşin önündeki karaltıydı o sadece bizler için...

Sonra hava soğudu, sokaktaki hayvanlar anlamsız sesler çıkarmaya başladılar... Anlayamadıkları bir doğa olayıydı bu çünkü... Ürktükleri belliydi. Oysa onlardan da aptal olan fotoselli şehir ışıkları bir bir yanmaya hazırlardı ne olduğunu sorgulama gereği duymadan. İnsan olmanın zevkini yaşadığım o saniyeler biterken, düşünebilme yetimin bütünü dayanılmaz bir küçüklük hissiyle kapladı beni. Belki düşünebiliyor, konuşabiliyor, hatta aşık olabiliyordum ama bu makrokozmik evrende benim kapladığım şu hacim limitin sıfıra giden tarafından başka bişey değildi aslında. Beni aşık olduran bedenimin sanal kısmı değil miydi zaten. Sadece 21 gramdı ruhlarımız bazılarına göre; ama 2 milyon çarpı 10 üzeri 33 gram olan Güneş’ten daha etkiliydi hayatlarımızın anlam kazanması açısından.

Her ne kadar düşünen hayvanlar olduğumuza sevinsem de bugün: “neden olur bu olayın sebebi kurban yav?” diyen minibüsçüye tam cevap verecekken “vallaa Allaan bi mucizesi işte” diye karşılık verdiklerini görünce susmayı yeğledim. Seslerindeki titreme belkide yurdum insanının 11 ağustos tutulması ve 17 agustos depreminden sonra tırsmasına yol açan bu doğa olayının etkilerinden biriydi...

Sümük

2006-03-24T00:26:00.000+02:00

Ya Humanityden sınaw oluyoduk...Hoca burnunu silerken bi hımkırdı- sanki bağırsaklardan çekti çıkardı adam yaa..öööh

geri dönmek istiyorum.

2006-03-11T19:29:00.001+02:00

- Gözlerim kızarana kadar ataride Tsubasa oynadığım,
- Kahvaltıda annemin bana yağlı tuzlu ekmek sürdüğü,
- Annem evi süpürürken süpürgeyle beraber "aaağAAAA" diye süpürgeye eşlik ettiğim,
- Evin en küçüğü olduğum için evin bütün bakkal ihtiyaçlarında annemin bana seslendiği,
- Tavlanın nası oynandığını bilmeyip pullara parmak ucuyla bastırarak düşman pulların üstüne atlatıp askercilik oynadığım,
- Dizlerimizin üstüne çöküp, ellerimiz dışarda kalacak şekilde kollarımızı tişörtlerimizin içine alıp, çoraplarımızı içiçe geçirip top yaparak abimle evde futbol oynadığımız,
- Burnumu karıştırıp parmağımıın ucundaki pisliği bulunması en imkansız olan yere sildiğim ve kuruyunca ordan alıp camdan dışarı attığım,
- Bulduğum her kağıt parçasına ve odamın duvarlarına resim yaptığım,
- Gizli gizli abimin odasına saklanıp o tam gelirken onu korkuttuğum,
-Futbolcu kartlarıyla mahallede “beşer-takım-son” oynadığım,
- Babam odama kucağında götürsün diye salonda uyuyo numarası yaptığım ve asla gülmemeyi başaramayıp numaramın anlaşıldığı,
- Yolda yürürken çişim geldi dediğimde babamın istifini hiç bozmadan “evde yaparsın” dediği,
- Koltuk altından osuruk sesi çıkardığım,
- Arbada giderken kafamı camdan çıkartıp rüzgarı yüzümde hissettiğimde içerdekilerin kızdığı ama benim onları duyamadığım,
- Okula giderken bütün kitaplarımı çantama doldurduğum ve hiç çanta hazırlamak zorunda kalmadığım,
- Saadettin Dedemin şaşırtmacalı zeka soruları sorduğu,
- Kavgadan sonra en son konusanın kavgadan galip ayrıldığını sandığım,
-Babamla beraber özel kuvvetlerin iştima alanına gidip halatlara tırmandığım,
yapay uçaktan kumlara atladığım, dikenli tellerin altından süründüğüm,
-Olmayan dişlerimin yerine dilimi yerleştirebildiğim
-Sadece koşarak eğlenebildiğim,
-Nerdeyse hiç sorumluluğumun olmadığı o günlere geri dönmek istiyorum...

Sitriit Faytır

2006-02-24T20:19:00.000+02:00

İstanbula her gittiğimizde Dinçer Amcam abimle beni alır atari salonuna götürürdü. Eheheh...Süper ortamlardır atari salonları. Ad-aduu ad- aduuu..oryuukeat,or-or-oryuukeeeaat sesleri ve salonda mutlaka bulunan “Şşş, çocuk! Ölecen oğlum, ver senin yerine oyunu bitiriyim” diyen tiplerle doludur. Tabi amcam yanımızdayken korkulacak bişey yoktu ama...düşününce o da küçüktü be o zamanlar :P . Ben aduket çekemezdim başlarda...Küçükken aduket çekemeyip, beat’em up oyunlarına küsmek üzereyken aşaği+ileri+yumruk yapınca gayet de yapılabildiğini buluşum o yıllara dayanır... 75-80 li yıllarda doğmuş olup da bu lafı bilmeyen bi türk evladı olduğunu sanmıyorum.Bugün türk gençliğinin kanına en çok ne nüfuz etmiştir en çok ne bilinir aralarında denirse bunun cevabı aduketdir oryuketdir diyenler olduğu gibi “en sinir oldugum laf aduket. Baya baya aduken diyo adam kardesim.” Diyen tiplere de ömür boyu rastlayacağıma eminim. “Aduket mi aduken mi,çanli mi-çunli mi, Mr.Bayzın’ın dönen ateş hareketi mi daha çok güç götürür, yoksa Zangief’in götaltı hareketi mi” kavgaları “yaşımı doldurdum, yaşıma girdim” kavgasıyla başabaş bi şekilde yıllarca sürecek ve hep muallakta kalacaktır hiç şüphesiz.
http://www.t45ol.com/play_us/782/street-fighter-2.html
http://www.komikler.com/komikoyun/oyun.php?catid=&flashid=231&g

Bozmayın Kardanadamııı...

2006-02-24T16:03:00.000+02:00

Ne zaman kar yağsa ağbimle dışarı çıkar kardan adam yapardık. Saatlerce uğraşır,didinir o soğukta gene de yapardık o kardanadamı; ama eve çıkmamızla mahallenin kötü çocuklarının kardanadamımızı bozması bir olurdu. Hele bunu camdan görmek ve bişey diyememek...Nasıl bi piskoloji çocukları “güzel yapılmış kardan adam bozmaca” oynamaya yönlendirirki?

Bi gün gene yaptık biz kardanadamı...Eve çıktık yemek yedik ve camdan kardan adamımıza bakarken aklımıza onu “bozma keyfi”ni en çok bizim hakattiğimiz ve bunu yaşayabileceğimiz geldi. Koştura koştura indik merdivenlerden...Biz uçan tekme,kamehame dalgası, ğaarryuuket, depdepdep duuket, taygir aparkat falan saydırıyoruz bildiimiz bütün dövüş tekniklerini....kendimizden geçmişiz,eğleniyoruz...Tam o sırada bizim binanın giriş katının penceresinden küçük bi çocuk sesi geldi:
-Bozmayın kardanadamııı... :(
ve abimden gelen cevap gayet mantıklıydı:
-Biiiz yabdık!

Giden Gelmiyo...

2006-02-24T15:21:00.000+02:00

Ankara Saraçoğlu Mahallesi Ortaokul yılları:
Bizim evin yanında bi kum saha vardı ve biz mahalle çocukları olarak orda maç yapardık. Fakat kalelerin birinin arkasında tel örgülerle çevrili bahçeli bi ev vardı. Tesadüf bu ya top da hep o bahçeye kaçardı. :P e tabi “atan alır” kuralı bizim mahallede de geçerliydi. Bahçeye dalar topumuzu alır kayısı ağaçlarına dokunmadan(!), geri çıkardık ama çoğu kez biz bahçeye girmeden, o evin sahibi cadaloz kadın şansına bahçede oturuyo olur ve her gelen topu kesmeye programlanmış gibi elindeki elma bıçağını bizim topa saplardı...

Ne zaman bahçesine topumuz kaçsa kesen bu kadından artık bütün mahalle çocukları nefret eder hale gelmiştik... Sonra gene topumuzun kaçtığı bi gün, gittik adam gibi isteyelim dedik topu..kura seçtik kim gitçek diye falan. Korkuyoruz da çok..Sonra şansa başka iki arkadaş çıktı ve evin ön kapısına gittiler. Biz de uzaktan izliyoruz. Bi baktık bunlar içeri giriyo. Yarım saat oldu çıkmadılar. Bi arkadaş daha gitti bakayım ben şunlara diye..O da girdi içeri. Bi yarım saat daha geçti; gelen giden yok..Baktık giden gelmiyo, giden gelmiyo..Korkuyoruz da napıyo bu kadın diye...Ertesigün öğrendik ki meğer karı bunları oturtmuş kurabiye falan ikram etmiş... :)

İspitçi kardeşler Deniz anası ve Babam

2006-02-22T23:05:00.000+02:00

Olay teyzemlerin yazlığında geçiyo...Bi gün abimle ben denizden çıkmış bi güzel kurulanmıştık. Sırtımız yanmasın diye de tişörtlerimizi giymiş, en mutlu yaşlarımızda kimseden utanmadan kumdan kalelerimizi yapıyoruz. Şimdi bile içim gidiyo benim kumda oynamak için ama her ortamda olmuyo tabi..Anca tanıdığımız bi ailenin küçük çocuğu olacak ki onu oynatıyomuş gibi görünüp, getir götür işlerini ona yaptırmak suretiyle kalenin mimarisini hakimiyet altına alacaksın :) Neyse biz oynuyoruz işte abimle, bizden yaşça baya büyük olan bi abi de gelmiş keyfimizi bozuyo. Bizi kaldırıp denizin ortasına kadar yürüdükten sonra denize atarak ıslanmamıza neden oluyodu. Başta bişey diyemedik ama baktık herif alışkanlık haline getirdi hergün hergün...tişörtler de ıslanıyo, iyice uyuz oluyoruz, sahile ailecek geldiğimiz bi gün gittik babama şikayet ettik çocuğu. Sonra babam:
-Gidin çaarın bakayım bana şu çocuğu
Gittik aldık getirdik. Ve babam şöle dedi:
-Sen deniz anası yakalayabilir misin?
(Teyzemlerin yazlık Erdekte olduğu için deniz de bolca deniz anası vardı zaten..)
Çocuk gitti tabi hemen bi tane yakaladı getirdi. Babam:
-Koy bakalım kuma şimdi bu deniz anasını..
Çocuk eğildi koydu. Babam deniz anasının üzerini yoğun bi kum tabakasıyla örttükten sonra:
-Eğer bu çocukları bi daha denize atarsan, ben de seni aynen böle kuma gömerim!
Babamın gözümde ilahlaştığı anlardan biriydi bu da...

Tabi sonra çocuk bi daha cesaret edemedi bizi atmaya; ama sitede adımızı “ispitçi kardeşler”e çıkarmıştı. Nerde görse ispitçi kardeşler diyodu bize. Yazlığa top getiren tek aile de bizdik o sene ve o büyük boş sahada maç yapardık bütün site çocukları olarak. Tabi bu geldiğinde ve “Ooo ispitçi kardeşler de burdaymış” diyip hevesle “Can, Emre, Ümit benden!” modunda takım kurma havalarına girmişken abimin cevabı şu oldu: “Top bizim! Oynatmıyoruz seni...”

Çaybardağının Dramı

2006-02-22T22:22:00.000+02:00

Bi gün annemler dışarı çıkmış, abimle ben de evde yalnız kalmıştık. Yaşça baya küçük olduğumuz dönemlerden birinde tabii...
Annemler evden çıkarken abimle yanyana durmuş kapıdan onları uğurluyorduk. Öyle ciddi ciddi bakıyoduk ki onlara en uslu halimizle “biz artık büyüdük, evde yalnız kalabiliriz” imajını nerdeyse yutturmuştuk.
Annemler evden çıkar çıkmaz yaramazlık yapmaya başlamalıydık. Plan buydu; ama aklımıza bi türlü yapacak dahiane bi fikir gelmemişti. En sonunda yapacak süper bişey bulmuştuk. 5inci katta olan bizim evin balkonun parmaklıklarının üstünden atlayıp, arka tarafına geçecektik ve orada duracaktık. O kadar zevkli bişey ki bu... :)
Neyse biz balkonda oynuyoruz falan... Artık tam uzmanlaşmışız bu konuda, içerde birilerinin olduğunu farkettik. Kapının açıldığını hiç anlamamıştık ama!... sonra bi baktık, balkona annem giriyo...Gelenler bizimkilermiş. Balkon kapısını bi açtı ki biz balkon demirlerinin öbür tarafında yanyana durmuş, yatay demiri sıkı sıkı tutan küçük ellerimiz titrerken, anneme sırıtıp en masum bakışlarımızı atıyoruz...
Tabi naaptığımızı duyan babam çok sinirlendi. Akşam yemeğini balkonda yedikten sonra çay içilirken o akşam bize bi ders vermek istedi ve başladı konusmaya:
-Oğlum siz naaptığınızın farkında mısınız? Bu yaptığınız çok tehlikeli.
(Sonra elindeki çay bardağını havaya kaldırdı ve balkondan aşağı bıraktı...)
-Eğer burdan düşseydiniz var ya! Aynı bu çay bardağı gibi parampar-ça... olur.......du...nuz...
Fakat bardak kırılmamıştı. Bu kadar yüksekten ivmeli bi dikey düşüş hareketi yapmasına rağmen, "cuk" diye oturmuştu yere... :) Ondan sonra babamın halini ne siz sorun ne ben hatırlayayım :P

İki Tekerlekli Sarı Bisikletim:

2006-02-18T00:50:00.000+02:00

Edirneye taşınırken babam bizden önce oraya gitmiş evi kurmuş yerleştirmişti. Gitmeden önce bize de bisiklet alacağını söylemişti..biz de istediğimiz özellikleri:
-Benimki mavi olsuuun
-Benimki sarııı
-Benimki büyük olsuuun!!!
-Benimki de büyük olsuuun...
Edirneye gittiğimizde evin önündeki bisikletleri görünce çok sevinmiştik...önceden söylediğimiz tüm özellikler vardı...ve ilerde çıkarılacak olan fazladan iki küçük tekerleri ...
Meriç Nehri kıyısında askeriyeye ait aile çay bahçesi modunda tesisler vardı: İki tekerli bisiklete binmeyi öğrenişim orda oldu benim. Önce bisiklete çıkıyodum. Gidonu iyice kavrıyodum. Sonra Babam seleden tutup ittiriyodu. "Viiiieeee!..”
Amaç; ilerdeki ağacın etrafından dönüp gelmekti ama...gelgelelim bisikletin ivmesi azalıp yavaşlayınca çotanak diye devriliyodum yere. :)

Yeni apartmandan komşularımız olmuştu..Bigün annem mutfaktayken misafirliğe gelen teyzenin birine bisikletimin yeni olduğunu söylemiştim. Konuşma şöyle gelişti:
Teyze: Kim aldı sana bisikletini,hıı?
Ben: Babam!
Teyze: Ne renk bakalım bisikletin?
Ben: Sarı..En sevdiğim...
Teyze: Geri geri gidiyo mu bakalım bisikletin?
Ben: Git-git......gitm-iy....yooo...
(az önce içi gülen küçük masum bakışlarım, affallamışlık ifadesi saçıyodu artık etrafına)
Teyze bastırmaya devam ediyodu:
-Baban sana geri giden bisiklet almadı mı?Gitmiyo mu geri?

-LAAAAYNNNN YAPILIR MI LAYN BU BU KADAR KÜÇÜK Bİ ÇOCUĞA!!!

Erzurumdaki Küçük ve Güzel Dünyam:

2006-02-17T15:23:00.000+02:00

Erzurumdaki evde o lojmanların orda çok güzel bi ortam vardı benim için…Ben dört buçuk yaşındayken ordan Edirneye taşınmışız ama ben Erzurumu çok iyi hatırlıyorum belkide durmadan benden 3 yaş büyük bi abinin yanında dolaştığım içindir bu…mükemmel bi yerdi Erzurum…Yüksek tel örgülerle çevriliydi lojmanlar ve tel örgülerin arkasında inekler vardı...onlar durmadan Mööö’lerlerdi...ben de durup onları izlerdim... Çok büyük görünürlerdi gözüme...

Sonra Güliz diye benim yaşlarda bi komşu kızı vardı bizim apartmanda...Annelerimizin hadi oynayın kardeşle diyip bizi tanıştırdığı gün daha kız çocukların erkek çocuklardan ya da erkek çocukların kız çocuklardan nefret ettiği dönemlerden çok öncesiydi bu... Yazın kumsalda kullandığımız kova ve küreklerimiz yordamıyla, Onla birlikte zehir hazırlardık ön bahçede.
Güliz: Biraz daha toprak atayım mı?
Ben: Eheheh..böcek atalım böceeek...
Güliz: Şu sarı otlardan da koyyım mi?
Ben: İneklere içirsek nooluur bunu?

Hele abimle yaptıklarımız...O nereye giderse ben de peşinden giderdim. O zamanlar “abinin kardeşi” rolümü çok iyi oynuyodum sanırım...Akasya ağaçları olurdu çevrede...Biz de onları koparıp koparıp yerdik...Şişko Erdem vardı bi de yan apartmanda...sevmezdim ben onu hiç...koparıp koparıp kendi yerdi...abimse koparabildiklerinin yarısını bana verirdi...
Bigün Büyük Özgür’ü gördük sokakta...elinde ölmüş bi fare vardı ve kuyruğundan tutuyodu...ben şaşkın şaşkın bakarken Özgür bilgiç bi tavırla şöyle dedi:
-Ouuuh...iç organları dışına çıkmıııış...
O gün “içorgan” kelimesini öğrenmiştim...

Kış aylarının ayrı bi havası vardır Erzurum’da...Ben de tabi çok küçük bişey olduğum için o dönemlerde...nerdeyse boyuma gelirdi karlar...Annem Southpark’taki Kenny gibi giydirdikten sonra benii, abimle tepeye çıkar atlardık karların içine...emin olun denize atlamaktan daha zevkli bişey bu... Sonra bigün babam bize bi kızak getirdi tahtadan..Oturulacak kısmın üzerinde yeşil askeri bi kılıf vardı...İkimiz birden üstüne çıkar evin yanındaki yokuştan kayardık bütün kış...

Daksilledik Dinciyi Resmen:

2006-02-17T01:14:00.000+02:00

Bizim bi dinci vardı ortaokulda..Adam sınavdan önce kitapları toplayıp kendi masasına koyuyodu ama..kimsenin iplediği yoktu millet kalkıp alıyodu…bariz kopya çekiyodu bütün sınıf… Sonra arkadaşla beni yakaladı..alta açmışız kitabı geçiriyoruz…aldı kaatları tepesine imza attı geri verdi…arkadaş bi kaadına baktı bi bana… sonra çantasından “daksil” çıkardı ve hocanın kopya çektiğimizi simgeleyen imzasını daksilledi resmen… Bana da dedi “Olum daksillesene sen de mal mısın?” Bi imzaya baktım bi arkadaşa…”aldım daksili sürdüm ben de… Hayır belli olmasa içim yanamayacak. Kabarık kabarık duruyo imza izinde... :P
Sonra ne mi oldu? Hiç bişey, bütün sınıf 5 aldı dinden..:)

İki Kişinin Bildiği Şey Sır Diğildir:

2006-02-17T00:58:00.000+02:00

Edirnede ilkokul birinci sınıftayım…Öğretmen zili çalmak üzere.Saygın’a bi sırrımı verdim. Sır şu:
-Abi bak kimseye söyleme ama ben sabahları iğne oluyorum hastayım diye...3 tane kaldı.
Sonra adam ayağa kalktı ve:
-Duyduk duymadık demeyiiin Sercan kıçına iğne vurduruyomus eheheheh!!!
Şerefsiz bi de vuruluyomus da demiyo..vurduruyomus diyo…
Allahtan sınıfın tepkisi normaldi.. “Ne var ben de hastayken vuruluyodum..” ”Ya biz de bişey sandık Saygın yaa..sus iki dakka konusma..”

Öldürme içgüdüsüyle tanışmam:

2006-02-16T23:15:00.000+02:00

Babam subay olduğu için durmadan taşınıyoduk biz… Her gittiğimiz yerde yeni bi okul yeni hocalar, yeni arkadaşlar… ilkokul üçüncü sınıftaydım sanırım..Yahya diye bi p.ç vardı sınıfta..Ön dişleri henüz çıkmamış, siyah saçlı, yaramaz geçinen, her tenefüs koşturmacalı oyunlar oynadığı için çamurlu ayakkabıları olan bi çocuktu…Sınıftaki “yeni” çocuğum diye de durmadan bana sataşan dallamanın biriydi.. Bi gün geldi bu:
-Lan yeni çocuk… Ayakkabılarımı yala..çamur oldu gene!
Ben bakardım suratına ne diyo lan bu adam diye..
-Yalaaaaa!!!
Ben de o zamanki küfür haznemizin el verdiği kadar bişeyler söyleyip karşılık veriyodum ama ardından da bu öküz herif bana sözle karşılık vermek yerine kovalamaya başlıyodu direk… Okulun bahçesinde ben kaçıyodum o kovalıyodu…bu bi süre böle sürdü gitti.. hiç yakalayamıyodu mal; ya da bilerek yakalamıyodu ki kovalamanın hazzını daha çok yaşasın ve benim kaçışımı izlesin p.ç. Tabi yakalasa bişey yapmayacağı için de olabilir bu yakalayamama durumu; ama bi gün aklıma bişey geldi…
Çocukca da olsa bi plan yapmıştım ve hedef öldürmekti…Bi dahaki kovalamacada parkın ordaki iki ağacın arasından geçecektim ve önceden gerdiğim ipin üstünden atlayıp yere çaktığım kazığın yanından kaçacaktım…
Sonra o gün geldi ve ben düzeneği bahçeye kurduktan sonra:
-Naber lan Yahya aptalı!
Yahya:
-Yalaaaaaa!!!
-Salak mısın olum?, aptalsın sen aptaal, GERİZEKALIIII… (nası olsa ölecek diye de rahat rahat bildiğim bütün küfürleri sayıyorum..:P)
Ve koşturmaya başlamıştık gene :) ikinci turdan sonra ağaçların arasına yöneldim.. ama sonra geçemedim o ağaçların arasından…istemedim geçmeyi…sonra da taşındık zaten ordan…

Uğradığım ilk ihanet:

2006-02-16T23:12:00.000+02:00

Edirnedeyiz o zamanlar…Saygın diye bi arkadaş var ilkokul birinci sınıftayız…Bi de en iyi arkadaş arayışları vardır ya o dönemlerde. Millete bakıyosun hepsinin bi “en iyi” arkadaşı var. Biz de bu Saygın’la yanyana oturduğumuz için sen ol benimki de demişti bana.
Neyse bigün Beslenme dersleri olur ya..onlardan birinde:
Yemeği yiyorum ama..canım meyve çekti…aldım elmamı ısırdım. Sonra dengede dursun diye ısırdığım yerin alta gelmesini sağlayacak şekilde geri koydum
-Örtmenim örtmenim Sercan elmasını, yemeğini bitirmeden önce ısırdııı!!!…
dedi Saygın..hayır ne vardı ki bunda yani..öğretmene söyleyecek dimi..öle bi kural mı var alla allaaa… bi de en iyi arkadaşım olacak..ihanete bak..
Öğretmen de şöle dedi:
-Sercan yapmaz öle şey…

İlk Ticarete Atılışım:

2006-02-16T23:09:00.000+02:00

Çizgifilm izlemek için haftasonu sabahları erken kalkardık abimle o yaşlarda..Şimdi ben de baktım yetenekliyim resim konusunda..oturur çizgifilm karakterlerini çizerdim.. Sonra bigün aklıma geldi..İsamil’in de etkisi olmustur büyük ihtimal. Çizdiğim karakterleri “maske” yapıp okulun bahçesinde satıyodum…ehehe..iki gün olmadı tam köşeyi dönecem, biri örtmene şikayet etmiş,.. Hoca kızgın bi ifadeyle sordu:
-Sercan nooluyo şimdi de Ticarete mi başladın?
Ben de ticaret ne demek bilmiyorum o zamanlar..:) ”Şeeey...kem küm” falan derken önlerden hocanın yalakası modunda yaşayan kız öğrenciler hemen:
-Evet hocam,Evet hocaam..biz de gördük bahçedeeee…. satmaya çalışıyoduuu..”
daa orda yeni çaktım olayı tabi ben..sonra bıraktım tabi satmayı şamarı yiyince...
ama bu yeteneği daha sonraki yaşlarda kız öğrencileri başıma toplamak için kullanmadım dersem yalan olur ehheee :)

Para Faktörüyle Tanışmam:

2006-02-16T23:06:00.000+02:00

İlkokul ikinci sınıftaydım. Bizim sınıfta İsmail diye bi çocuk vardı. Böle esmer kara kuru bi şey…Maddi durumlarının da iyi olmadığı halinden belliydi..tenefüslerde kantine falan inmez,sınıfta otururdu..Meğer bizim yan binadaki kapıcının oğluymuş bu.. İkinci dönem bi yerde çırak olarak işe girmişti... İşe girince Hergün tam 1 milyon lira para getirmeye başladı okula.. Ben de okula hiç para götürmezdim. Kantinden zehirlenenler oluyo diye annem yanıma “ekmek” koyardı.
Ya bi de kızlar olur ya böle evden getirdiği şeye hiç “ekmek” diyemezsin..Bildiğin “Sandıviçtir” o!..öyle bi hale sokuyolardı ki ekmeği..Biz Bildiin haşır haşır torbaya koyar getirirdik..Onlarınki böle ya jelatine sarılıdır ya peçeteye falan..içinden mutlaka yeşillik sarkacak şekilde dizayn edilmiştir. Soğuk Sandıviç görünümündedir anlayacağınız..Neyse konuyu dağıtmayalım..Bir milyon da az para diildi o zamanlar bi ilkokul öğrencisi için..Sonra İsmail her tenefüs 5 eti cin, 2 fıstıklı tombi, 3 gofret almaya başladı..bense peynirli ekmeğimi yiyodum..Diyemiyodum ki anne zehirlenme kaşarlı sandviçten olur..Tombi’den olmaz diye..
Sonra Hasan vardı..ona da para verirdi İsmail: “Bi kek de kendine al Hasanım, bana da bunları getir..çabuk ol ama bak..” ve Hasan koştura koştura çıkardı sınıftan…

para kötü bişey sanırım yaa…

Hatırladığım İlk Hataam ve Suçluluk Duygusu:

2006-02-16T22:59:00.000+02:00

Gene küçüüz işte abimle çıkmışız dışarı..yapacak bişey yok..başladık binanın tekinin bodrum katının camsız pencerelerinden taş atmaya içeri… Ama öyle tatlı bi ses geliyo ki kulağa böle “TOK!” diye… Biz atiyoruz falan mest olmuş bi vaziyette..
Yerden bi taş daha aldım, bi pencere buldum..Elimdeki taşı tam bıraktım ki camda perde var… Tok sesi gelmedi...
-AABİİİ KAAAAÇÇ!!!
Ve başladım koşmaya..abimin doğal olarak o mest olmuşluk hissi dahilinde olayı hemen anlayamaması ve ya da neyden kaçacağını anlamaması ve kaçacağı yönü bilememesinin de etkisi olacak ki benim arkamdan biraz geç de olsa başladı koşmaya… Bi yandan koşuyorum bi yandan dönüp dönüp perdeli pencereye bakıyorum..ne biliyim, içinde insanlar varmış…
O sırada pencereden bir ayak ve sarı bi kafa göründü..sonra bacak ve gövde….kadın belirdi çimlerin üstünde. Koşuyo peşimizden...abimi yakaladı:
-Ya o taş çocuğun kafasına gelseydi haaa!!!!?
-Teyze valla ben yapmadım valla ben yapmadım tey-…
ÇAAAAT… Kadın bi tokat vurdu kiii.. resmen izi çıktı elinin abimin yanağında.
Camdan fırlayan kadın abime tokat atmıstı ve suçsuzdu abim..ve beni ispiyonlamamıştı.. abimdi o çünkü benim…

En Komik Anım:

2006-02-16T22:55:00.000+02:00

Gene Erzurum’da abimle sokağa çıkmışız oynamaya..ama iki kişi nereye kadar dimi? Biz de abimle gidelim Büyük Özgür’ü çaaralım dışarı oynamaya dedik. (Mahallede iki tane Özgür olduğu için birine büyük özgür diyoduk işte.)
Şimdi girdik apartmana..dairenin kapısının önene geldik. Abim çaldı kapıyı..o büyük ya tabi..Sonra bi kadın çıktı izbandut gibi (muhtemelen özgürün annesi)ve biz şöyle dedik korku ve şaşkınlık içinde:

-Büyük Özgür evde mii?
-Yaaani….Bizde bi Özgür var ama…..yani büyük diil…8 yaşında!

İlk Pişmanlığım:

2006-02-16T22:52:00.000+02:00

Sanırım Erzurum’daydık o zamanlar..okula bile başlamamıştım henüz…Askeri lojmanlarda kalıyoduk ve bişeyler almaya orduevinin çarşısına gitmiştik annemle. Ordaki manav bölümündeki asker sevimli bulmuş olacak ki beni….bana kocaman bi muzu 4 yandan soyup uzatmıştı:
“Al bakalım…Ye hadi..”.
Ne cevap verdim biliyo musunuz..
“BEN, YIKANMADAN YEMEEEM?!”
Lan ne angutmuşum yaa..Hep içimde kaldı haa.. hala unutamam o muzu.. keşke yeseydim..offf…annemizin gözüne girecez diye..
salakmışım lan resmen..

Resim yapmaya nasıl başladım

2006-02-16T22:35:00.000+02:00

Bi kaç post böle çocukluğumdan anektodlar paylaşcam burda...İşte ilki:

Böle ben çok küçüğüm daha..hayal meyal yaşadığım dönemler ama aynen hatırlıyorum bu olayın olduğunu..
Ben kalemi ilk elime aldığım andan itibaren bişeyler çizmeye, resim yapmaya çalışıyodum. Pastel boyalarım vardı..Hatta en sevdiğim renk sarıydı o aralar..Sonra sarı boyam kaybolunca siyahı seçmiştim en sevdiğim renk olarak.:)…
Boyalar bendeydi; ama Evde kağıtlar sadece büyüklerin ulaşabileceği yerlerdeydi..ben de başladım odanın duvarlarına çizmeye, ki duvarı boyamanın kötü bişey olduğunu da bilmiyodum yani..nerden bileyim.. Ranzanın arasındaki bölegeye kadar doldurmuştum duvarları...Sonra bigün akşama dooru…Annem elinde kocaman bi kova dolusu köpüklü suyla ve bikaç bezle odaya gelmişti..Ben de yerde oturmuşum bişeyler yapıyorum ama hiç aklıma bile gelmiyo duvarları silmek için getirildiği o kovanın odaya…Tam annem bezin tekini ıslatıyodu ki Babam girdi odaya ve annemi durdurup..: “Silme sakın onları duvardan..Onlar onun ilk eserleri..” demişti.. bense yerde oturmuş küçük gözlerle olup biteni izliyodum…

(Sonra annemin bulduğu çözüm şu oldu:
-Oğlum bak kağıt vereyim ben sana kağıtlara çiz..sonra asarız onları duvara..duvarda olur resimlerin gene.. :))
Ogün bugündür çizyorum işte ben…

Bir rüya gördüm...

2006-02-13T21:21:00.000+02:00

Geçenlerde bi rüya gördüm...delirmişim böle..tımarhanenin koğuşunda yataktayım falan..hafızamı kaybetmişim...çok tırstım..sonra uyanır uyanmaz kaat kalemi aldım unutmayayım diye karaladım bişeyler..süper oldu haa..ehehehe

Karanlık gecenin uyku dolu koğuşunda sessizliği bozan kurt uğultularıyla yataktaydım. Hiç uykum yoktu. Üstelik hiç de yorgun değildim. Göz kapaklarım açık durmak için beynimden komut almayı beklemiyorlardı bile. Kendimi hiç ziyaretçisi olmayan, kurak topraklardaki mezarından çıkmaya çalışan bir zombi gibi hissetmeye başlamıştım. Dinç olmam bile bana ölümü hatırlatıyordu. Çünkü bedenim olması gerektiği gibi davranmıyordu.Bu tezatlıkların canımı sıktığını düşünürken bakışlarımı tavana yöneltmiş bir yandan yavaşça sallanan örümcek ağına bakıyor, bir yandan da buna sebep olan örümceği arıyordum. Ses çıkarmamaya gayret ederek, yorganı hışırdatmadan yatağın içinde döndüm... Kafamdaki peş peşe düşünceler, ardı sıra gelmez düğümlerle sarsılıyordu köpek bokunu andıran beynimde. "Ne de olsa ben bir deliyim, hastayım!" diyordum kendi kendime. Bunu kabullenmeliydim. Kendim hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Başımda bir bandaj olduğunu bile bu sabah öğrenmiştim. Hiç bakmamıştım aynaya; ya da gerek duymamıştım. Kafamı kurcalayan bu kadar şey varken aklıma bile gelmemişti nasıl göründüğüm. Sanki...sanki doğduğumdan beri ilk kez bakıyordum kendime. Hayatımı hatırlamıyordum ki.. Nasıl bir çocuktum acaba? Yaramaz mıydım? Koşup oynamış mıydım çocuk kalbimi tan vaktine kadar aydınlatan parklarda? Ailem beni döver miydi? Bir köy dramı mıydı yaşamım, yoksa deniz kenarındaki yalımız, çıtır hizmetçilerle mi doluydu? Hiç birini hatırlamıyordum. Kendim ve yaşamım hakkındaki tek kanıt yastığımın altındaki kenarı buruşmuş eski bir fotoğraf..."Lanet olsun! Neyim ben, ha?! Bir deli mi? "Derin bir nefes aldım.Sinirimden ve garip duygularımdan dolayı sonuna kadar açtığım gözlerimin gerginliğini hissettim birden göz damarlarımda...ve kapattım göz kapaklarımı yavaşça. Bütün gücümle sıktım yumruklarımı, kıstım gözlerimi. Ağlamak istedim elindeki dondurmasını yere düşürmüş bir çocuk gibi. Hıçkıra hıçkıra ağlamak... Yerde külahını havaya diken dondurmayı görünce babasından yenisini isteyen bir çocuk gibi, yeni bir yaşam diledim Tanrıdan....

Dedeme...

2006-02-12T15:48:00.000+02:00

Lower The Flags

He's gone, he is dead
His remains upon the hearse ahead
As silently we wander through the mist
He's free

This is the end
Your journey's over, night descends
Below... Into the abyss
Farewell, my friend, you will be missed

Lower the flags
A good man has passed
He has reached the last of frontiers
Lower the flags
Down to half-mast

For again the world has taken a turn for the worse
He's gone, he is dead
Six feet of earth upon his head
Now lay your wreaths
Upon the one who lies beneath

Although you're gone
In memories you shall live on
Asleep...In peace now rest
The weight of the world is off your chest

Lower the flags
A good man has passed
He has reached the last of frontiers
Lower the flags
Down to half-mast
For again the world has taken a turn for the worse

That mourning light I'll always remember
And these August nights; cold as December

Lower the flags
A good man has passed
He has reached the last of frontiers
Lower the flagsDown to half-mast
For again the world has taken a turn for the worse

Sentenced
Download Sentenced-Lower The Flags

Hayat Böyle Bişeymiş...

2006-02-12T13:58:00.000+02:00

Sonsuzluğa giden yolun sol şeridindeyim. Taki hiçbir şeyin mükemmel olamayacağını anlayana dek. Hiçbir yaşam, hiçbir insan, hiçbir sevgi ya da başarı mükemmel değildir. İnsan hayatı yenilgilerle dolu. Bazılarıbunun çok farkında, bazılarıysa gelişmemiş farkındalık seviyeleri sayesinde mutluluğun içinde yüzüyorlar. Fakat herşeyin bu kadar farkında olmak doğru mu gerçekten? Üzülmesi gereken şeyler olduğunu düşünürse insan gerçekten kendini üzebilir. Sonsuzluğa giden o mükemmel yolda en sol şeritten bir sağdaki şeride geçmesi olasıdır. Bu kendi elindedir. Fakat bazı zamanlar istemesen de dibe vurursun. Çalışır, çabalarsın..Gazı sonuna kadar versen de amacına ulaşamayacağını bilen biri yukardan seni gözetliyor ve belkide sadece gülümsüyordur....ve sen ibre 220 yevurduğunda seni hiç kimsenin tutamayacağını düşünür ve hatta başarıya giden yolda sevinmeye bile başlarsın.Fakat bu öyle bi duygudur ki ne zaman bu kadar mutlu olsam, mutlaka o devasa 3000 yıllık ağaca toslarım. İşte o zaman ne başarı kalır, ne ben , ne hayatın anlamı... Sadece çürümeyi bekleyen bir bedensindir artık; ama henüz ölmemişsindir ve aslında uzun bir hayat seni bekliyordur. Arabanın ön camından fırlarken hiç hissetmediğin bir yenilgi ve aşağılık duygusuna kapılırsın. Sonra, uzun bir müddet olduğun yerde yatarken "Neden hala yaşıyorum ki?" sorusu bütün gücüyle başına bastırmaktadır. Yavaşça kalkarsın ayağa ve ağlamaklı bir şekilde ölmek istediğini haykırırsın Tanrıya. Güneşli hava yerini kara bulutlara ve kızıl gökyüzüne bırakmıştır. Fondaki bembeyyaz şimşeklerin gök gürültüleri sanki seni azarlamaktadırlar. Sanki sırf sen bu ölüm kokan anı yaşa diye başardığını sanmana neden olan o sonsuzluk yolunun sol şeridinde oluşun kendini kandırmandan başka birşey değildir aslında. Sonra dayanamaz ve bir hiçlik denizine atlarsın bir an bile düşünmeden. Vücudunun çeşitli yerlerinde bir kaşıntıya neden olan benekler üzüntünün fiziksel bir sonucudur ve hiçlik denizine atlamasaydım düşüncesi şimdi kaşınmaktan yüzememekte oluşuna üzülmene neden olmazdı sanarsın. Artık pişmansındır. Beynindeki keşkeler kulaklarından baloncuklar halinde fışkırırlarken, eskiden sahip olduğun o başarma hırsın yeniden hafif hafif alevlenmeye başlamıştır. Ama bu kez de denizin dibinde olduğunu farkeder ve sonsuzluğa gitmek için ikinci bir yol daha olduğunu görürsün. Ama bu defaki 'eksi sonsuz'a gidiyordur ve sen neredeyse ulaştığının bilincindesindir. Alevlenen hırsın, etrafını saran su tabakası taraafından söndürülmüştür. Üzülmezsin bile. Artık yenilgiler sana tanıdık gelmeye başlar, eski bir dost gibi yenilgiyi benimsemeye başlarsın. Aklında hep bir kısayol tuşu olsa ne iyi olurdu düşüncesi vardır hep bu hiçlik denizinde geçirdiğin sürede; ama beyninin ücra köşelerinde olduğu için düşündüklerini dile getirmeye bile utanırsın. Çünkü sen öyle bi adam değilsindir. Sen tırnaklarıyla kazıyarak, alnından akan ter damlasının çenende süzülüşünü hissederek yaşamışsındır hayat boyu. Bu defa da "undo" tuşu gelir aklına "geri al"...Keşke neredeyse bütün bilgisayar programlarında bulunan o aptal tuşu yaşamımda en azından bir kez kullanabilseydim dersin kendi kendine.Tanrıdan yaşamını geri istersin fısıldayarak...ve sıkı sıkı kapalı tuttuğun gözlerini açtığında kendini yeniden sonuzluğa giden yolun sol şeridinde bulmak istersin; ama bunu Tanrıya söylemek öyle zordur ki, buna yüzün olmadığını düşünecek kadar demoralize olduğundan ağzından çıkan fısıltıyı kendin bile duyamazsın. Buna hakkın olmadığını düşünür ve aslında hiç kimsenin hayatının mükemmel olmadığına inanmaya başlarsın. Geride kalan yollara bakar ve sonsuzluğa giden yolda senin arabana yer olmadığını sanarak, eğer kader diye bi şey varsa, senin gitmen gereken yolun önünden geçerken orda olduğunu bile farkedemediğin tali yollardan biri olduğunu düşünürsün ezik bir zihniyetle. Ve bu kaderci zihniyet seni olmadığın birine dönüştürüverir. Seçmiş olduğun bu yolda mutluluk oyunları oynarsın. O farkındalık seviyesi gelişmemiş isnanlardan sanar bazıları seni. Halbuki sen hepsinden daha farkındasındır neler olup bittiğinin ve belkide senin razı olduğun bu tali yol seni küçümseyen bu insanlar için sonsuzluğa giden yol rolündedir. Sen ise çevrende gördüğün bu insanlarla kendini kıyaslayarakböbürlenmeye başlarsın. Yıllar önce neler yaşadığını hatırlayamayacak kadar silmişsindir anıların acı kısımlarını hafızandan. Sonra bir de bakarsın razı olduğun bu dar, tali yoldaki herkes senden çok farklı değil. Senin gibi insanların yüzlercesi bu tercihi yapmışlardır ve sen onlarla aynı kaderi paylaşmanın hazzını yaşarsın sürü piskolojisi içinde. "Yalnız değilmişim." dersin. Hayatın yeniden anlam kazanmaya başlar. Bir de bakarsın senin tali yol diye baktığın bu yol seni ve arkadaşlarını zorlamaya bile başlamıştır. Bu yola sonsuzluğa giden yol diye bakanlarsa başardıklarını sanmaktadırlar hala. Sense senin sonsuzluğa gittiğini sandığın yola razı olmuş insanlarla tanışır ve bütün bu kısır döngünün küçük bir parçası olduğuna şaşar kalırsın. Ve aslında sonsuzluk kavramının ne ifade ettiğinin kişiden kişiye değiştiğini savunursun; ama içten içe yoksa bu sadece kendimi avutmak için uydurduğum bir olgu mu diye de düşünmeden edemezsin. Yalnızsındır bu noktada ve bunu kimseyle paylaşamazsın. Geçmişinde kalan büyük hedeflerin artık küçük birer hayal kırıntısı haline gelmiştir. Buna üzülmeye hiç vaktin olmaz; çünkü üzerinde gittiğin bu yolda hata yapmamak için çok dikkatli olmaya çalışırsın. Sonra gün gelir bu tali yol, ana yolla birleşir ve bir de bakmışsın bu defa sürekli artan bir ivmeyle yol alıyorsundur. Suratında salak bir sırıtma oluşur ister istemez; çünkü az önce o devasa 3000 yıllık ağacın yanından geçmişsindir ve ona çarpıp artık çürümeyi bekleyen birer beden olduklarını sanan yüzlerce insanı görmezden gelemezsin. Bilinç seviyen yükseldiği için sol şeride sık sık; ama sadece araba sollarken geçmeye başlarsın. Herşey rayına oturmuştur artık. "Undo" değil "Copy Paste" yapmışsındır. Geldiğin seviyeyi hakettiğinden eminsindir bu defa. Fkat o anda üzerinden hızla geçen milyonlarca F-16 olduğunu görürsün. Başını önüne çevirir ve sırıtarak yoluna devam edersin havaalanının çok da uzakta olmadığını bilerek........